Dama Pikowa – Piotr Czajkowski

Prapremiera odbyła się 19 grudnia 1890 roku.

Akt pierwszy został podzielony na dwie odsłony

W pierwszym odsłonie przenosimy się do ogrodu letniego znajdującego się w mieście Petersburg. Tam opiekunki wyszły na spacer ze swoimi podopiecznymi. Czeklaiński i Surin plotkują na temat Hermana, który to poprzedniej nocy tylko przyglądał się grającym w karty. Według nich ich przyjaciel nie ma pieniędzy i dlatego nie bierze udziału w zabawach. Nagle pojawia się Herman, któremu towarzyszy Hrabia Tomski – troszczy się o dobre samopoczucie młodzieńca. Mizerność Hermana nie wynika jednak z jakieś choroby. Chłopak zakochał się w bogatej pani, wie jednak, że nie ma nic, aby zaimponować dziewczynie. Ogród zaczyna się wypełniać gośćmi. Wśród nich jest książę Jalecki, który właśnie się zaręczył. Spacerowicze gratulują mu wybranki, która jest Liza. Herman rozpoznaje w Lizie swoją miłość. Dziewczynie towarzyszy stara ciotka Hrabina. Kiedy Liza, Jalecki oraz starsza kobieta odchodzą Tomski zaczyna opowiadać starą historie o Hrabinie. Okazuje się, że za czasów Ludwika XV starsza dama była znana jako „Wenus moskiewska”. Kobieta ta przegrała wpierw prawie cały swój majątek, aby potem uzyskać od hrabiego Saint-Germain tajemnice trzech kart, które zawsze wygrywają.   Swój sekret zdradziła już mężowi oraz kochankowi. Po czym nawiedziła ją zjawa, która powiedziała jej, że straci życie z ręki tego, któremu przekaże trzeci raz sekret. Herman zafascynowany historią zamierza zdobyć serce Lizy.

W drugiej odsłonie Liza zaprasza do siebie znajome. Dziewczyny wpierw śpiewają smutny romans na dwa głosy, a potem, aby atmosfera była bardziej wesoła, zaczynają nucić rosyjską pieśń. Opiekunka Lizy jest zbulwersowana i wygania dziewczyny. Liza zostaje sama i myśli o Hermanie, w którym jest zakochana. Nagle pojawia się Herman, który wyznaje dziewczynie, co do niej czuje. Hrabina przerywa im dysputę, kiedy staruszka odchodzi Herman oddaje swoje życie Lizie. Ta go zaczyna tulić.

Czytaj dalej Dama Pikowa – Piotr Czajkowski

Doktor Faust – Ferruccio Busoni

Jest to poemat muzyczny, podzielony na trzy obrazy z dwoma prologami i intermezzem.

W pierwszym prologu do doktora Fausta przybywają studenci z Krakowa, aby wręczyć mu czarnoksięski rękopis.

W drugim prologu Faust dzięki rękopisowi przywołuje moce piekielne. Pojawiają się słudzy Lucyfera: Gravis, Levis, Asmodus, Belzebub oraz Megaros. Lecz dopiero Mefisto trafia w oczekiwania doktora. Jednak diabeł nie będzie mu pomagał za darmo – pragnie jego duszy. Faust odmawia. Lecz diabeł przekonuje go o trudach życia i w między czasie pokonuje zbrojnych, którzy przyszli aresztować doktora. Faust decyduje się podpisać cyrograf.

W intermezzie scenicznym brat Małgorzaty, którą uwiódł Faust modli się o karę dla mężczyzny. Mefistofeles ma się pozbyć żołnierza. Diabeł przybiera postać księdza i przepowiada Żołnierzowi zgon. Wkrótce do kościoła wpadają wojacy, którzy w amoku zabijają młodzieńca.

W pierwszym obrazie Faust pokazuje sztuczki na weselu księcia Parmy. Czarnoksiężnik wywołuje zjawy biblijnych postaci:  Salomona i królowej Saby, Samsona i Dalili, Jana chrzciciela oraz Salome. Wszystkie postaci są łudząco podobne do księcia Parmy i jego żony. Para jest oburzona i Faust szybko opuszcza wesele. Goni za nim Księżna i książę, a diabeł odwraca ich uwagę.

Czytaj dalej Doktor Faust – Ferruccio Busoni

Turandot – Busoni

Prapremiera – Zurych, Stadttheater 11 maja  1917

Jest to baśń chińska w dwóch aktach

W obrazie pierwszym pierwszego aktu pojawia się Kalaf, który jest synem Timura, tatarskiego króla. Kalaf chroni się w Pekinie , po tym jak armia ojca ponosi klęskę. W Pekinie spotyka Baraka, który przekazuje Kalafowi ostrzeżenie przed Turandot, pięknej córce cesarza, która cały kraj trzyma w ryzach. Turandot pała nienawiścią do mężczyzn, którym zadaje zagadki – jeśli zgadną źle, zostają pozbawieni życia. Kalaf ma za nic ostrzeżenia Baraka, kpiąc z zalotników księżniczki. Gdy jednak widzi jej portret, jedyną rzeczą jaką pragnie, jest zdobycie ręki Turandot. Zapomina  o strasznym losie zalotników cesarskiej córki i postanawia zdobyć kobietę.

W drugim obrazie eunuch Truffaldin prowadzi ceremonię zagadek. Cesarz błaga Kalafa, aby wycofał się, póki nie jest za późno. Wchodzi Turandot, zmieszana spojrzeniem przybysza. Księżniczka zadaje Kalafowi trzy zagadki, a on odpowiada na każdą z nich. Turandot jest upokorzona, woli umrzeć niż poślubić mężczyznę. Kalaf proponuje kobiecie układ: jeśli odgadnie jego imię, on zrzeknie się jej ręki.

W pierwszym obrazie drugiego aktu Turandot zamyka się w swoich pokojach, gdzie przeżywa nieznane sobie uczucie namiętności. Eunuchowi Truffaldiemu nie udaje się odkryć imienia zalotnika, natomiast zdradza je służąca Adelma, w zamian za zwrócenie wolności.

W drugim obrazie Turandot zdradza imię wybranka przed całym dworem. Kalaf pragnie odejść, ale powstrzymuje go księżniczka, gotowa wyjść za niego za mąż.

Materiał opublikowany, gdyż jest własnością StacjaKultura.pl dzięki wsparciu firmy AMSO RENT Wynajem komputerów,  która czuwa nad tym, aby dobre teksty nie znikały z sieci.
Autor zdjęcia do tekstu nieznany.
Źródło zdjęcia do tekstu: https://en.wikipedia.org/wiki/Turandot_(Busoni)

Eurydyka – CACCINI Giulio

Eurydyka  jest operą wykonywaną w trzech aktach. Posiada również prolog. Prapremiera odbyła się 5 XII 1602 roku.

W prologu słyszymy głos Tragedii, która zapowiada sztukę. Będzie to opowieść o śpiewaku zwanym Orfeuszem.

W akcie pierwszym dowiadujemy sie ze śpiewu Nimf i Pasterzy, że Orfeusz i Eurydyka będą brali ślub.  Wszyscy są szczęśliwi. Nagle przed Orfeuszem pojawia się Dafne ze złą informacją.  Mówi bohaterowi, że jego ukochana zmarła od ukąszenia przez węża. Orfeusz blednie i zaczyna płakać. Akt kończy się niebiańskim oświetleniem głównego bohatera.

W akcie drugim na ziemię przybywa Wenus, która zdradza Orfeuszowi, że jeśli pójdzie do piekieł uda mu się przywrócić swoją ukochaną do życia. Orfeusz rusza mimo tego, że został ostrzeżony, że złamie boskie prawa. Chór śpiewa na cześć piekła.

W akcie trzecim widzimy jak Arcetro, nimfy oraz pasterze czekają na Orfeusza. Nagle pojawia się Aminats, który oznajmia, że Eurydyka jest żywa. Zaraz potem pojawia się Orfeusz. Wszyscy śpiewają i cieszą się.

Materiał opublikowany, gdyż jest własnością StacjaKultura.pl dzięki wsparciu firmy AMSO RENT Wynajem komputerów,  która dba o to, aby dobre teksty nie znikały z sieci.
Autor zdjęcia do tekstu nieznany.
Źródło zdjęcia do tekstu: http://www.allmusic.com/artist/giulio-caccini-mn0000987574/biography.

Owen Wingrave – Benjamin Britten

Owen Wingrave
Opera rozpisana na dwa akty.
W akcie pierwszym poznajemy Owena Wingrave’a, który studiuje w szkole wojskowej i koleguje się z Lechmerem. Owen nie chce robić wojskowej kariery, decyduje się na porzucenie studiów.Owen nie chce robić wojskowej kariery, decyduje się na porzucenie studiów. W drugiej scenie Owen wybiera się na przechadzkę pod Hydeparku podczas gdy Coile właściciel szkoły wojskowej informuje ciotkę młodzieńca o jego decyzji. W trzeciej scenie żona Coila prosi Lechmer’a, aby porozmawiał z Owenem i wybił mu rezygnacje ze szkoły. Chłopak jest jednak uparty i nie zmieni decyzji. W czwartej scenie przenosimy się do rezydencji Wingrave’ów, w której narzeczona Owena, Kate, jego matka, oraz ciotka postanawiają okazać Owenowi surową dezaprobatę jego decyzji. W piątej scenie rodzina dręczy młodzieńca – zwłaszcza narzeczona. W szóstej scenie Państwo Coile przyjeżdżają do siedziby Wingrave’ów. Pani Coile uważa, że w jej domu straszy, jako jedyni popierają Owena, szykanowanego przez rodzinę. W siódmej scenie Owen jest dręczony nawet podczas rodzinnego  obiadu i nawet Państwo Coile nie są w stanie temu zapobiec.
W prologu aktu drugiego narrator śpiewa balladę o młodym Wingrave’ie zamordowanym przez ojca.

W pierwszej scenie drugiego aktu Owen i Coile oglądają obraz, na którym namalowano parę. Ojciec Owena wzywa go do siebie poczym wydziedzicza i wywala z domu. Kate pociesza się Lechmerem. Owen przeklina domową galerie portretów. Wtedy pojawią się przed nim duchy jego przodków. Pojawia się również Kate, która wyzywa Owena od tchórzy. Po tym fakcie chłopaka chce spędzić noc w nawiedzonym pokoju.  W drugiej scenie rozmowy rodziny i Państwa Coile zostają przerwane przez krzyk. Następnie znajdują martwego Owena w pokoju.

fot. Adbook autor nieznany
Blog jest częścią StacjaKulura.pl i jest utrzymany dzięki AMSO Laptopy poleasingowe Warszawa.

Tankred – Tancrede – CAMPRA Andre

Tankred jest sztuką tragiczną rozpisaną na pięć aktów z prologiem. Prapremiera odbyła się 7 listopada 1702 roku.

W prologu widzimy pokój. Zabawa, amory i gry dwóch dam rozweselają publiczność przed operą.

W akcie pierwszym widzimy króla Arganta, który stoi przy grobowcu saracenów. Król gromadzi wokół siebie żołnierzy, aby wspólnie z nimi opłakiwać przegraną bitwę z Tankradem. Rywal Arganta porwał  Kloryndę. Król ma jednak swoją sojuszniczkę, którą jest Herminia. Dziewczyna darzy uczuciem Tankreda. Nagle do Arganta przychodzi czarownik Ismenor, który chce pomóc królowi., gdyż kocha Herminie. Wojownicy rzucają wszystkie swoje siły, aby zwyciężyć  Tankreda.

W akcie drugim przenosimy się do obozu Tankreda, który jest zakochany w Kloryndzie. Ta jednak wcale nie darzy go uczuciem i myśli tylko o tym, aby Argant ją uwolnił. Tankred słysząc imię rywala wścieka się i rusza do walki.
W akcie trzecim widzimy Herminie i Arganta obydwoje dostają szału na wieść o miłości Tankreda do Kloryndy. Argant przedziera się przez las, aby dorwać swojego rywala, to samo robi Tankred. Tymczasem Herminia napotyka Kloryndę, której obwieszcza, że Tankred nie żyje. Dziewczyna zaczyna płakać.

W akcie czwartym widzimy Tankreda, który nie może wyjść z lasu. Nagle zauważa on Herminie i liczy, że ona mu pomoże. Dziewczyna jednak tego nie robi i przyzywa Ismenroa, aby ten nim się zajął. Kiedy już czarownik chce dobić Tankreda pojawia się Herminia. Dziewczyna odrzuca Ismenora, który swoimi zaklęciami sprawia, że obok Tankreda pojawia się Kloryndę. Wyznają sobie miłość, ale mają zamiar walczyć dalej.
W akcie piątym Tankred myśli, że pokonał Arganta. W rzeczywistości zabił on Kloryndę przebraną za Arganta. Tankred chce się zabić, ale powstrzymują go od tego żołnierze.

Blog jest częścią StacjaKultura.pl i jet utrzymany dzięki uprzejmości AMSO Laptopy poleasingowe warszawa.
autor obrazka nieznany, źródło obrazka youtube.com

L’Europe Galante – Europa – Andre Campra

Europa zalotna podzielona została na pięć części, a jej prapremiera odbyła się 24 października 1697 roku.

W części pierwszej widzimy, jak budowany jest pomnik na cześć Amora.  Całą uroczystość chce zniweczyć Niezgoda poprzez wywołanie kolejnej wojny. Wenera przekonuje jednak ją, aby nie wszczynała konfliktu. Niezgoda się zgadza.

W drugiej części poznajemy Silvandre, który porzucił swoją kobietę o imieniu Doris. Wszystko z powodu innej kobiety – Cephise. Przyjaciel odradza mu te zabawy, ale on nie słucha się rad. Aby przekupić nowo upatrzoną wybrankę organizuje zabawę. Na Cephise nie robi to wrażenia. Doris ma nadzieje, że jej ukochany wróci.

W trzeciej części poznajemy Don Pedra i Don Carlosa. Młodzieńcy zalecają się do swoich wybranek poprzez śpiewanie im serenad pod oknem. Dziewczyny, Lucyla i Leonora, za nic mają ich zaloty. Chłopcy chcą się pobić, aby udowodnić im swoją miłość.

W czwartej części widzimy Octavia, który na balu w Wenecji spotyka Olimpię. Octavio widzi, że jego miłość tańcz z innym mężczyzną. Jest o nią zazdrosny. Zaczyna grozić nożem tancerzowi, po czym zabija się sam. Olimpia godzi się ze swoim ukochanym, po czy on umiera.

W piątej odsłonie poznajemy sułtana Zulimana. Ma on dwie kobiety Zaide i Roksanę. Dziewczyny walczą oto, aby jedna z nich była ulubienicą sułtana. Roksana chce zabić swoją rywalkę. Widząc to sułtan rozbraja dziewczynę i wtrąca ją do więzienia. Niezgoda ponownie przegrywa.

Materiał i blog jest własnością StacjaKultura.pl, a pomoc w działaniu bloga zapewnia AMSO Laptopy poleasingowe.
Obrazek pochodzi z discogs.com autor nie jest znany

Poza codziennością. Architektura teatralna Środkowej Europy

Jak poinformuje nas każdy dobry słownik lub stara wikipedia – słowo „teatr” możemy rozumieć na kilka sposobów.

Primo – „jako rodzaj sztuki widowiskowej” (kopiuj/wklej ze wspomnianej wikipedii).
Secundo – „jako sam spektakl teatralny” (j.w.).
Tertio – jako budynek, w którym te powyższe się odbywają.

Miłośnik teatru (w tym pierwszym znaczeniu) raczej najmniej interesuje się teatrem jako budynkiem. Jak świat światem, wiele spektakli doskonale odbywa się bez specjalnych pomieszczeń, sceny, kurtyny i wszystkich tych elementów… A jednak chyba każdy teatromon zna te specjalne uczucie odświętności, którego nie odczuwa się tak mocno w plenerze. Ludzie ubrani bardziej odświętnie niż na codzień. Poszukiwanie swojego miejsca wśród rzędów czerwonych, niewygodnych krzeseł. Trzy dzwonki. Wreszcie kurtyna w górę… A na przerwie półlitrowa woda za 10 zł.

Dlatego właśnie budowle teatralne powinny znaleźć się w zasięgu naszych zainteresowań. Edukację w tym kierunku warto zacząć natychmiast – na wystawie „Poza codziennością. Architektura teatralna Środkowej Europy”, którą możemy oglądać w Arkadach Kubickiego do 28 lipca.

Jest ona efektem współpracy między ośrodkami badawczymi i dokumentacyjnymi pięciu krajów regionu: Polski, Czech, Słowacji, Węgier i Słowenii.  Przedstawia najważniejsze w środkowej Eurpoie zabytki teatralnego budownictwa, najciekawsze pod względem architektonicznym teatry, a także projekty teatrów jeszcze niewybudowanych.

Ekspozycja czynna jest codziennie do godziny 22. Wstęp wolny.

Aleksandra Malinowska jest autorką tekstu.

Materiał opublikowany, gdyż jest własnością StacjaKultura.pl dzięki wsparciu AMSO laptopy poleasingowe warszawa.

Nocny dzwoneczek – Donizetti Gaetano – opis opery

Historia zaczyna się od wesela Dona Annibale Pistacchio – słynnego aptekarza. Mężczyzna żeni się z Serafiną. Niestety Pan młody musi następnego dnia wyjechać do Rzymu. Pozostaje, więc tylko noc poślubna na skonsumowanie swojej żony. Przygląda się temu wszystkiemu kochanek Serafiny – Enrico. Postanawia odbić swoją miłość z rąk Dona i wychodzi z przyjęcia. Po zabawie Don przebiera się w nocne rzeczy i chce iść spełnić swój małżeński obowiązek. Niestety do drzwi apteki ktoś puka. Nieznajomy jest przebrany za dandysa Enrico, który prosi o lek na gorączkę. Don idzie przygotować miksturę, a w tym czasie Enrico gasi świeczkę i przestawia meble.

Czytaj dalej Nocny dzwoneczek – Donizetti Gaetano – opis opery

La Traviata – recenzja

Traf chciał, że pierwszym scenicznym dziełem muzyczno-wokalno-instrumentalnym, które zobaczyłem była: La Traviata. Bilet ten dostałem zupełnie niespodziewanie. Pewnego dnia, tak po prostu, moja mama weszła do pokoju i mi go wręczyła.

La Traviata jest utworem napisanym przez dobrze znanego każdemu – Giuseppe Verdiego, który zasłynął przede wszystkim ze znakomitych oper takich jak: Rigoletto czy Trubadur. Oczywiście jedną z nich jest wyżej wymieniony przeze mnie tytuł, który chcę Wam przybliżyć. La Traviata bowiem już od 155 lat urzeka kolejne pokolenia. Wzruszająca opowieść o nieszczęśliwej miłości Violetty do Alfreda łamie nawet serca czarne jak „smoła”.

Czytaj dalej La Traviata – recenzja