Gościnny występ Teatru im.A. Mickiewicza z Częstochowy w Teatrze

Gościnny występ Teatru im. A. Mickiewicza w Częstochowie

Dwie strony nocy. Dwie części wieczoru.

 

W pierwszej spektakl Sibylle Berg „Patrz, słońce zachodzi” w reżyserii Bronisławy Nowickiej.

 

 scenografia – Stanisław Kulczyk

 

 przekład – Karolina Bikont

Spektakl przeznaczony jest dla widzów dorosłych

Czytaj dalej Gościnny występ Teatru im.A. Mickiewicza z Częstochowy w Teatrze

Oprycznik – opis – Piotr Czajkowski

W pierwszym akcie poznajemy Bogatego szlachcica Żemczużne. Jest on ojcem Natalii, która zmierza wydać za Mitkowowi’ego. Niestety jest on bardzo starym człowiekiem, a Natalia go nie kocha. Dziewczyna darzy uczuciem biednego Andrieja Morozowa. Młodzieniec stracił majątek przez to, że ojciec Natalii doniósł carowi Iwanowi Groźnemu, o tym, że ojciec Andrieja popełnił przestępstwo. Było to oczywiście kłamstwo. Car nie wiedząc o tym, zabił starego i odebrał majątek. Niemniej młody Andrieja ma przyjaciela, który jest oprycznikiem cara. Zwie się on Fiodor Basmanow. To on namawia Andrieja do wstąpienia w szeregi armii cara. Ten się zgadza, gdyż chce dokonać zemsty na Żemczużnym i uprowadzić Natalię. Czytaj dalej Oprycznik – opis – Piotr Czajkowski

Tadeusz Kantor – jego twórczość

Tadeusz Kantor na pytanie czy jest bardziej malarzem, czy człowiekiem teatru powiedział: „Forma w teatrze jest zupełnie różna od formy w malarstwie i jego struktury. Odrzucam formę i obojętne jest, co robię. Czy jest to teatr, czy malarstwo, czy rysunek, czy książka – wszystko powstaje w dziwny sposób, mogę robić wszystko. To sztuka totalna”.

Tadeusz Maria Kantor urodził się 6 kwietnia 1915 roku na plebanii w Wielopolu Skrzyńskim, oddalonej o 130 km od Krakowa polsko-żydowskiej mieścinie na rubieżach ówczesnego cesarstwa Austro-Wegier. Czytaj dalej Tadeusz Kantor – jego twórczość

Trubadur – arcydzieło Verdiego w Teatrze Wielkim w Łodzi

Hiszpania, początek XV w. Kraj rozdarty jest wojną domową. Dwaj bracia, nieświadomi swojego pokrewieństwa, stają po przeciwnych stronach konfliktu. Co więcej, zarówno wierny monarchii hrabia di Luna jak i rebeliant Manrico, pretendują do ręki tej samej kobiety. Mroczną historię rozdzielonych braci zna tylko obłąkana Cyganka Azucena, na której losie odcisnęła się ona dramatycznym piętnem… Czytaj dalej Trubadur – arcydzieło Verdiego w Teatrze Wielkim w Łodzi

Trzy siostry – recenzja spektaklu

Bohaterkami są trzy siostry Olga, Masza i Irina, które zawieszone w rutynie codzienności małego miasteczka, pragną wyrwać się do wielkiego świata utożsamianego z Moskwą, miejscem swego dzieciństwa. Lecz one tylko marzą, i nie robią nic, aby to marzenie spełnić. Każda z nich na swój sposób przeczuwa nadejście zmian. To przeczucie napawa je lękiem, a jednocześnie tęsknotą za nowym.

Za reżyserię odpowiada Natasha Perry-Brook (żona wybitnego reżysera brytyjskiego Petera Brooka), która na miesiąc przed premierą porzuciła swoje dzieło i przekazała je w ręce Krystyny Jandy. Janda prawdopodobnie nie wyczuła intencji Nataszy, i tak powstała inscenizacja jakby niedokończona i schematyczna. Krystyna Zachwatowicz jest autorką niezwykle tradycyjnej scenografii tego spektaklu. Wprawdzie meble, rekwizyty i stroje aktorów, wprowadzają nas w świat XIX –  wiecznej rosyjskiej prowincji, ale niczym widza nie zaskakują. Na uwagę jednak zasługują zdjęcia aktorów, robione podczas spektaklu i wyświetlane na trzech lekkich kurtynach znikających ze sceny, niby porwane wiatrem. Są to małe, ulotne chwile z życia każdego człowieka. W jednym momencie są, w następnym przemijają, aż wreszcie zastępują je inne, nowe wydarzenia. Ten element scenografii wspaniale pokazuje ulotność chwili, nieuchronność nadchodzących zmian, których Czechow się obawiał. Nie doczekał smutnego 1917 roku zwiastującego panowanie bolszewizmu.

Czytaj dalej Trzy siostry – recenzja spektaklu

Operetka- spektakl w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego

Sam tytułowy pomysł jest genialny. Utwór charakteryzuje odległy od tradycyjnego sposób budowania akcji dramatu – brakuje związków przyczynowo – skutkowych między poszczególnymi elementami fabuły oraz realistycznej – z punktu widzenia psychologicznego  motywacji- poczynań postaci scenicznych.

Podejmując istotne problemy egzystencjalne , spektakl stawia pytania o granice prawdy i fałszu, o istotę wolności i zniewolenia człowieka, o wzajemne układy między sferą „inni” i „ja”, wreszcie o rewolucję – wciąż od wieków powtarzany „zakręt” historii. Czym ona jest? Czy burzeniem skostniałego porządku? Czy może jeszcze czymś innym? Czytaj dalej Operetka- spektakl w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego