Jan z Paryża / Gianni di Parigi – opis opery

W akcie pierwszym przenosimy się w okolice Paryża z XIV wieku. Widzimy tam oberżystę Pedriego, który szykuje swoją gospodę na przyjęcie księżniczki Nawarry. Jego pracę zakłóca nagle Jan – bogaty mieszczanin, wraz ze swoją drużyną. Pedriego prosi gości o opuszczenie lokalu, ale Jan przekupuje go złotymi monetami. Oberżysta nie wie jednak, że Jan to tak naprawdę przyszły król Francji, który przebrał się, gdyż chce zobaczyć swoją przyszłą żonę. Gdy w oberży pojawia się księżniczka Jan udaje, że jest właścicielem gospody i chce ugościć dziewczynę. Nawarra rozpoznaje w mężczyźnie swojego przyszłego męża, ale nie pokazuje mu tego.

W drugim akcie widzimy zasiadających do stołu biesiadników. Mistrz Ceremonii kręci trochę nosem, ale po przeczytaniu menu zamawia sobie jedzenie. Jan flirtuje z księżniczką. W tle zaś słychać muzykę, którą gra towarzysz przyszłego króla. Młodzi w pewnym momencie nie wytrzymują, gdyż zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia. Księżniczka zdradza Janowi, że wie kim jest, a on sam wstaje i ogłasza, że oficjalnie zaręcza się z dziewczyną i zaprasza wszystkich zebranych na ślub.

 

Witryna utrzymana dzięki AMSO Rent Wynajem komputerów – zachęcamy.

Les Miserables recenzja spektaklu

Jutro, 25 września, na deski Teatru Roma oficjalnie wchodzi spektakl o tytule Les Miserables. Musical jest oparty na powieści Wiktora Hugo „Nędznicy” Wcześniej widowisko było już wystawiane w 40 krajach, a  niektórzy komentatorzy podkreślają, że to również zasługa muzyki skomponowanej przez Claude-Michela Schonberga. Przebój skomponowany przez niego, I Dreamed a Dream, jest rozpoznawany na całym świecie. Polska inscenizacja Les Miserables w Teatrze Muzycznym Roma to kolejna wersja, która jest „non-replica production, a jej reżyserem jest tradycyjnie Wojciech Kępczyński. Warto również zaznaczyć, że z Wojciechem Kępczyńskim   współpracuje grupa znakomitych realizatorów, którzy już wcześniej tworzyli inne spektakle na potrzeby teatru Roma min.  Upiór w Operze, Koty, Taniec Wampirów.

Czytaj dalej Les Miserables recenzja spektaklu

Dziewica orleańska – opera

Prapremiera odbyła się 25 lutego 1881 roku.

Opera składa się z czterech aktów.

W akcie pierwszym akcja rozgrywa się w wiosce Domremy. Młode dziewczęta tańczą. Nie podoba się to Thibautowi,  który uważa, że jest to niestosowne podczas wojny z anglikami. Thibaut jest ojcem Joanny, która chce wydać za Rajmunda. Dziewczyna wie, że jej przeznaczenie jest inne, przeciwstawia się ojcu, który od tej pory oskarża ją o zadawanie się z siłami nieczystymi. Wojna zbliża się do wioski, a wieśniacy w przerażaniu słuchają o zbrodniach Salisbury’ego. Joanna przepowiada, że Salisbury zginie, a ona stanie na czele armii. Wizja kobiety sprawdza się, gdyż dobiega ich wieść, że przywódca Anglików zginął. Joanna rusza na wojnę.

W akcie drugim pojawia się król Karol VII, który waha się czy ma wyruszyć na wojnę, czy może zostać z kochanką, Agnieszką Sorel. Dunois przekonuje króla, aby poprowadził armię. Gdy przychodzi nowina, o odwrocie wojsk francuskich , król postanawia uciekać. Dunois ogłasza, że Joanna poprowadzi francuskie wojsko do zwycięstwa, aby sprawdzić prorocze zdolności dziewczyny Dunois przebiera się króla, ale mimo to Joanna rozpoznaje prawdziwego władcę. Król decyduje się powierzyć wojsko Joannie.

Czytaj dalej Dziewica orleańska – opera

Pocztylion z Lonjumeau opis

Akcja rozgrywa się w czasach Ludwika XV w małym miasteczku Lonjumeau, w którym to Pocztylion Chapelou wyprawia huczne wesele. Jego żoną ma być oberżystka Madeleine. Wcześniej obydwoje otrzymali przestrogi. Pocztylionowi czarownica przepowiedziała bowiem, że czeka go wilka kariera w mieście. Madeleine jakiś grubszy człowiek powiedział, że zasługuje na lepszego męża. Młodzi nie uwierzyli jednak w te słowa. Dziwnym zbiegiem okoliczności w okolicy przewróciła się karoca markiza de Corcy, który jest dyrektorem Opery w Paryżu. Dyrektor jest pod wrażeniem głosu Pocztyliona. Proponuje mu dołączenie do zespołu. Pocztylion się zgadza i wyjeżdża z miasta.

W akcie drugim historia dzieje się dziesięć lat później. Saint-Phar (Pocztylion) urzeka swoim głosem serca paryskich dziewczyn. Markiz de Corcy zaprasza śpiewaka do Fantainebleau. Na uczcie pojawi się Madame de latour, która w rzeczywistości jest Madeleine. Dziewczyna odziedziczyła ogromny majątek i żywo interesuje nią się markiz. Dziewczyna bardzo dobrze zna nowe imię swojego męża. Saint_Phar nie poznaje z początku swojej żony i proponuje jej małżeństwo. Madeleine zgadza się, aby zemścić się na niewiernym mężu. Markiz jest zrozpaczony.

Czytaj dalej Pocztylion z Lonjumeau opis

Chatka w górach / La Chalete – opera – Adolphe Charles Adam

Chatka w górach

Opera komiczna rozgrywająca się w jednym akcie. Prapremiera odbyła się w Paryżu w 25 IX 1834. Utwór grany był 1500 razy w Operze Komicznej. Cieszył się tak wielką sławą, że przebił wszystkie dzieła autora poza Giselle. Wydarzenia w sztuce rozgrywają się w Szwajcarii podczas wojen napoleońskich. Daniel, bardzo zakochany w Bettly otrzymuje pewnego dnia fałszywy list miłosny. Dostarczyli mu go źli wieśniacy. Daniel przygotowała huczne wesele, ale Bettly wcale nie zamierza na nie przyjść. Bohater postanawia, z rozpaczy, zaciągnąć się do wojska, zwłaszcza, że jest ku temu odpowiednia okazja, gdyż w górskiej chatce Bettly stacjonują żołnierze. Wśród żołnierzy Daniel spotyka brata dziewczyny, który to za pomocą intrygi wydaje siostrę za mąż. Najsłynniejszą arią operową Maksa Vallons de Helvétie (Szwajcarskie doliny). Warto jeszcze wspomnieć, że autor wykorzystał w swojej partyturze kantatę Ariadna na Naxos z 1925 roku.

Powyższe dane pochodząz portalu StacjaKultura.pl i są jego własnością. Witryna utrzymywana jest dzięki AMSO RENT Wynajem komputerów,  firmie która dba, aby te dobre teksty nie znikały z sieci.
Autor zdjęcia do tekstu: nieznany
Źródło zdjęcia do tekstu: https://en.wikipedia.org/wiki/Adolphe_Adam

Eugeniusz Oniegin – Piotr Czajkowski

Akt pierwszy został podzielony na trzy odsłony.

Pierwsza odsłona zaczyna się od smutnego śpiewu Tatiana i Olgi. W tym samym czasie matka rodzeństwa – Madame Łarina robi robi konfitury. Pomaga jej w tym niania dzieci – Filipiewna. Chłopi wracają z pola i dziękują dobrej Pani za jej szczodrość, aby ją rozśmieszyć i uradować zaczynają tańczyć oraz śpiewać. Tatiana jest wzruszona, ale Olga naigrywa się z niej. Tatiana czyta romans i emocjonuje się przy tym przez co jej matka kpi z niej. Do kobiet przybywają goście: Poeta Leński, który jest zakochany w Oldze i jego przyjaciel Eugeniusz Oniegin. Leński wyznaje miłość Oldze, a Tatiana zakochuje się w Eugeniusza.

W drugiej odsłonie Tatiana nie może spać i rozmawia z Nianią o miłosnych wspomnieniach opiekunki. Zakochana kobieta pisze miłosny list do Oniegina i wysyła go.

W trzeciej odsłonie do sadu matki dziewcząt przybiega Tatiana, która ma się spotkać Eugeniuszem. Oniegin pojawia się i kpi sobie z uczucia niewiasty. Po rozmowie odchodzą razem z sadu, jakby nic się nie stało.

Czytaj dalej Eugeniusz Oniegin – Piotr Czajkowski

Adolphe Charles Adam notka biograficzna

Ojciec nie chciał słyszeć o karierze teatralnej do, której nakłaniał Adama jego przyjaciel. W wieku 20 lat pisał utwory dla paryżan oraz występuje w orkiestrze Gymnase-Dramatique. W niej na początku utrzymywał się z grania na organach po czym został kierownikiem chóru. W 1830 roku wybrał się do Londynu, a następnie wrócił do Paryża , w którym zatriumfował sztuką Chatka w górach (La Chalet) w 1834. Dosyć szybko napisał kolejne dzieło. Była to sztuka Pocztylionem z Lonjumeau, która po raz pierwszy pojawiła się na deskach w 1836. Druga sztuka również została dobrze przyjęta. Wieczną sławę przyniósł mu jednak balet noszący tytuł Giselle. Napisał go w 1840 roku. Balet ten jest wzorem baletu romantycznego. Nieszczęśliwy przypadek sprawił, że Adam Adolphe – Charles stracił majątek przez źle zainwestowane pieniądze w paryski teatr. W następnych latach pracował bardzo ciężko, ale przyczyniło się to również do napisania przez niego wielu oper. Między innymi z tego okresu pochodzą: La toreador 1849, Giralda 1850, czy Falstaff z 1856 roku. Pracował również jako dziennikarz oraz profesor w Konserwatorium. Zmarł 3 V 1856 w Paryżu.
Notka biograficzna pochodzi z portalu StacjaKultura.pl, który jest jej właścicielem. Witryna utrzymywany jest dzięki  firmie AMSO RENT Wynajem komputerów, której zależy, aby dobre teksty nie znikły z sieci.
Autor zdjęcia do tekstu: nieznany
Źródło zdjęcia do tekstu: https://pl.wikipedia.org/wiki/Adolphe_Adam

Ludwig Van Betthoven – notka biograficzna

Urodził się 16 lub 17 grudnia 1770 roku w Bonn. Był on wnukiem belgijskiego dyrygenta chóralnego Ludwika van Beethovena. Pierwsze lekcje muzyki brał u swojego ojca. Następnie pobierał lekcje u Christiana Gottfrieda Neefego. Po śmierci matki utrzymywał ojca, który popadł w nałóg alkoholowy. W 1792 roku został uczniem Haydna, ale również otrzymywał nauki od Albrechtsbergera oraz Salieriego. W 1814 ukończył pisanie opery noszącej tytuł Fidelio. Sztukę pisał 10 lat. Nigdy więcej nie powrócił do pisania oper. Fidelio jest dramatem i w opinii znawców widać w nim geniusz.
Powyższa notka biograficzna pochodzi z portalu StacjaKultura.pl, który jest jej właścicielem. Blog utrzymywany jest dzięki  AMSO RENT Wynajem komputerów, firmie która dba, aby te dobre teksty nie znikły z sieci.
Autor zdjęcia do tekstu – nieznany
Źródło zdjęcia do tekstu – https://pl.wikipedia.org/wiki/Ludwig_van_Beethoven

Fidelio – Ludwig Van Beethoven

Opera zrealizowana w dwóch aktach

W pierwszym akcie przenosimy się na ganek więzienia, które znajduje się na obrzeżach Sewilli. Tam młodzieniec – Jaquino, który pełni funkcję klucznika, flirtuje z młodą Marceliną. Dziewczyna jest córką dozorcy Rocca i na dodatek kocha kogoś innego – Fideliuja, który jest pomocnikiem jej ojca. Rocca nie ma nic przeciwko, aby Marecelina wyszła za młodzieńca. Tymczasem Fidelio wraca do więzienia wraz z paczkami z żywnością, listami oraz łańcuchami. Cała wędrówka bardzo go zmęczyła. Dowiadujemy się również, że młodzieniec nie jest mężczyzną tylko młodą kobietą o imieniu Leonora. Dziewczyna dostała się do więzienia, w celu odszukania i uwolnienia swojego męża. Ten bowiem został niesłusznie aresztowany przez naczelnika więzienia Dona Pizzara.  Marcelina widząc strudzonego Fidelio rzuca mu się w ramiona. Rocco chce, aby młodzi się pobrali, ale dopiero wtedy, kiedy wyjdzie don. Tymczasem przebrana za mężczyznę kobieta pragnie pomóc dozorcy w posprzątaniu lochów. Na cenie pojawia się Pizzaro. Dowiadujemy się od niego, że na dniach więzienie odwiedzi naczelnik, aby skontrolować placówkę. Naczelnik więzienia prosi dozorcę, aby ten na sygnał tego pierwszego zabił tajemniczego więźnia, którym jest mąż Leonory – Florestan. Pizzaro obawia się go, gdyż ten wie o zbrodniach, które popełnił naczelnik więzienia. Fidelio namawia dozorcę na spacer więźniów. Nie ma wśród nich męża Leonory. Pizzaro wścieka się za to, że dozorca wyprowadził na spacer przestępców. Dotkliwie karze starego i rozkazuje mu kopać grób dla Florestana.

Czytaj dalej Fidelio – Ludwig Van Beethoven

Piotr Czajkowski – notka biograficzna

Wykształcenie Piotra Czajkowskiego było typowe. Wpierw został wysłany do szkoły z internatem, a w 1850 roku udał się do Szkoły Prawniczej. Po ukończeniu szkoły podejmuje prace w urzędzie. W tym samym okresie zapisuje się do nowo powstałej szkole muzycznej – Instytut Muzyczny.  Porzuca posadę urzędnika i bez reszty skupia się na muzyce. Antoni Rubinstein jest jego nauczycielem i to właśnie dzięki niemu Czajkowski otrzymuje dyplom w 1865 roku. W przeciągu trzech lat od ukończenia szkoły powstają jego pierwsze dzieła – I symfonia 1868, pierwsza opera – Wojewoda 1866. Kolejnym dziełem operowym był Oprycznik z 1875 roku. Następnie odbywa liczne podróże, które sprawiają, że w tym okresie nie może dokończyć swoich dzieł operowych. Dopiero w 1876 powstaje Kowal Wakuła później znany jako Trzewiczki. Następnie wystawia wspaniałe i jedyne w swoim rodzaju Jezior Łabędzie, które wystawia w Teatrze Wielkim – Moskwa (1877). W 1879 odbywa się prawykonanie IV Symfonii.  Dzięki niej zyskuje ogromną sławę i tworzy kolejne dzieła operowe: Mazepa 1884, Czarodziejka 1887, V Symfonia 1888, Śpiąca królewna 1890, Dama Pikowa 1890, Dziadek do orzechów i Jolanta z 1892 roku. Zmarł 6 listopada 1893 roku. Przyczyny śmierci nie są znane.
Powyższy tekst pochodzi z portalu StacjaKultura.pl i jest jego własnością.
Blog utrzymywany dzięki firmie AMSO RENT Wynajem komputerów,  która dba, aby dobre teksty nie znikały z sieci.
Autor zdjęcia do tekstu nieznany.
Źródło zdjęcia do tekstu: https://id.wikipedia.org/wiki/Pyotr_Ilyich_Tchaikovsky