Eurydyka – CACCINI Giulio

Eurydyka  jest operą wykonywaną w trzech aktach. Posiada również prolog. Prapremiera odbyła się 5 XII 1602 roku.

W prologu słyszymy głos Tragedii, która zapowiada sztukę. Będzie to opowieść o śpiewaku zwanym Orfeuszem.

W akcie pierwszym dowiadujemy sie ze śpiewu Nimf i Pasterzy, że Orfeusz i Eurydyka będą brali ślub.  Wszyscy są szczęśliwi. Nagle przed Orfeuszem pojawia się Dafne ze złą informacją.  Mówi bohaterowi, że jego ukochana zmarła od ukąszenia przez węża. Orfeusz blednie i zaczyna płakać. Akt kończy się niebiańskim oświetleniem głównego bohatera.

W akcie drugim na ziemię przybywa Wenus, która zdradza Orfeuszowi, że jeśli pójdzie do piekieł uda mu się przywrócić swoją ukochaną do życia. Orfeusz rusza mimo tego, że został ostrzeżony, że złamie boskie prawa. Chór śpiewa na cześć piekła.

W akcie trzecim widzimy jak Arcetro, nimfy oraz pasterze czekają na Orfeusza. Nagle pojawia się Aminats, który oznajmia, że Eurydyka jest żywa. Zaraz potem pojawia się Orfeusz. Wszyscy śpiewają i cieszą się.

Materiał opublikowany, gdyż jest własnością StacjaKultura.pl dzięki wsparciu firmy AMSO RENT Wynajem komputerów,  która dba o to, aby dobre teksty nie znikały z sieci.
Autor zdjęcia do tekstu nieznany.
Źródło zdjęcia do tekstu: http://www.allmusic.com/artist/giulio-caccini-mn0000987574/biography.

Owen Wingrave – Benjamin Britten

Owen Wingrave
Opera rozpisana na dwa akty.
W akcie pierwszym poznajemy Owena Wingrave’a, który studiuje w szkole wojskowej i koleguje się z Lechmerem. Owen nie chce robić wojskowej kariery, decyduje się na porzucenie studiów.Owen nie chce robić wojskowej kariery, decyduje się na porzucenie studiów. W drugiej scenie Owen wybiera się na przechadzkę pod Hydeparku podczas gdy Coile właściciel szkoły wojskowej informuje ciotkę młodzieńca o jego decyzji. W trzeciej scenie żona Coila prosi Lechmer’a, aby porozmawiał z Owenem i wybił mu rezygnacje ze szkoły. Chłopak jest jednak uparty i nie zmieni decyzji. W czwartej scenie przenosimy się do rezydencji Wingrave’ów, w której narzeczona Owena, Kate, jego matka, oraz ciotka postanawiają okazać Owenowi surową dezaprobatę jego decyzji. W piątej scenie rodzina dręczy młodzieńca – zwłaszcza narzeczona. W szóstej scenie Państwo Coile przyjeżdżają do siedziby Wingrave’ów. Pani Coile uważa, że w jej domu straszy, jako jedyni popierają Owena, szykanowanego przez rodzinę. W siódmej scenie Owen jest dręczony nawet podczas rodzinnego  obiadu i nawet Państwo Coile nie są w stanie temu zapobiec.
W prologu aktu drugiego narrator śpiewa balladę o młodym Wingrave’ie zamordowanym przez ojca.

W pierwszej scenie drugiego aktu Owen i Coile oglądają obraz, na którym namalowano parę. Ojciec Owena wzywa go do siebie poczym wydziedzicza i wywala z domu. Kate pociesza się Lechmerem. Owen przeklina domową galerie portretów. Wtedy pojawią się przed nim duchy jego przodków. Pojawia się również Kate, która wyzywa Owena od tchórzy. Po tym fakcie chłopaka chce spędzić noc w nawiedzonym pokoju.  W drugiej scenie rozmowy rodziny i Państwa Coile zostają przerwane przez krzyk. Następnie znajdują martwego Owena w pokoju.

fot. Adbook autor nieznany
Blog jest częścią StacjaKulura.pl i jest utrzymany dzięki AMSO Laptopy poleasingowe Warszawa.

L’Europe Galante – Europa – Andre Campra

Europa zalotna podzielona została na pięć części, a jej prapremiera odbyła się 24 października 1697 roku.

W części pierwszej widzimy, jak budowany jest pomnik na cześć Amora.  Całą uroczystość chce zniweczyć Niezgoda poprzez wywołanie kolejnej wojny. Wenera przekonuje jednak ją, aby nie wszczynała konfliktu. Niezgoda się zgadza.

W drugiej części poznajemy Silvandre, który porzucił swoją kobietę o imieniu Doris. Wszystko z powodu innej kobiety – Cephise. Przyjaciel odradza mu te zabawy, ale on nie słucha się rad. Aby przekupić nowo upatrzoną wybrankę organizuje zabawę. Na Cephise nie robi to wrażenia. Doris ma nadzieje, że jej ukochany wróci.

W trzeciej części poznajemy Don Pedra i Don Carlosa. Młodzieńcy zalecają się do swoich wybranek poprzez śpiewanie im serenad pod oknem. Dziewczyny, Lucyla i Leonora, za nic mają ich zaloty. Chłopcy chcą się pobić, aby udowodnić im swoją miłość.

W czwartej części widzimy Octavia, który na balu w Wenecji spotyka Olimpię. Octavio widzi, że jego miłość tańcz z innym mężczyzną. Jest o nią zazdrosny. Zaczyna grozić nożem tancerzowi, po czym zabija się sam. Olimpia godzi się ze swoim ukochanym, po czy on umiera.

W piątej odsłonie poznajemy sułtana Zulimana. Ma on dwie kobiety Zaide i Roksanę. Dziewczyny walczą oto, aby jedna z nich była ulubienicą sułtana. Roksana chce zabić swoją rywalkę. Widząc to sułtan rozbraja dziewczynę i wtrąca ją do więzienia. Niezgoda ponownie przegrywa.

Materiał i blog jest własnością StacjaKultura.pl, a pomoc w działaniu bloga zapewnia AMSO Laptopy poleasingowe.
Obrazek pochodzi z discogs.com autor nie jest znany

Poza codziennością. Architektura teatralna Środkowej Europy

Jak poinformuje nas każdy dobry słownik lub stara wikipedia – słowo „teatr” możemy rozumieć na kilka sposobów.

Primo – „jako rodzaj sztuki widowiskowej” (kopiuj/wklej ze wspomnianej wikipedii).
Secundo – „jako sam spektakl teatralny” (j.w.).
Tertio – jako budynek, w którym te powyższe się odbywają.

Miłośnik teatru (w tym pierwszym znaczeniu) raczej najmniej interesuje się teatrem jako budynkiem. Jak świat światem, wiele spektakli doskonale odbywa się bez specjalnych pomieszczeń, sceny, kurtyny i wszystkich tych elementów… A jednak chyba każdy teatromon zna te specjalne uczucie odświętności, którego nie odczuwa się tak mocno w plenerze. Ludzie ubrani bardziej odświętnie niż na codzień. Poszukiwanie swojego miejsca wśród rzędów czerwonych, niewygodnych krzeseł. Trzy dzwonki. Wreszcie kurtyna w górę… A na przerwie półlitrowa woda za 10 zł.

Dlatego właśnie budowle teatralne powinny znaleźć się w zasięgu naszych zainteresowań. Edukację w tym kierunku warto zacząć natychmiast – na wystawie „Poza codziennością. Architektura teatralna Środkowej Europy”, którą możemy oglądać w Arkadach Kubickiego do 28 lipca.

Jest ona efektem współpracy między ośrodkami badawczymi i dokumentacyjnymi pięciu krajów regionu: Polski, Czech, Słowacji, Węgier i Słowenii.  Przedstawia najważniejsze w środkowej Eurpoie zabytki teatralnego budownictwa, najciekawsze pod względem architektonicznym teatry, a także projekty teatrów jeszcze niewybudowanych.

Ekspozycja czynna jest codziennie do godziny 22. Wstęp wolny.

Aleksandra Malinowska jest autorką tekstu.

Materiał opublikowany, gdyż jest własnością StacjaKultura.pl dzięki wsparciu AMSO laptopy poleasingowe warszawa.

Nocny dzwoneczek – Donizetti Gaetano – opis opery

Historia zaczyna się od wesela Dona Annibale Pistacchio – słynnego aptekarza. Mężczyzna żeni się z Serafiną. Niestety Pan młody musi następnego dnia wyjechać do Rzymu. Pozostaje, więc tylko noc poślubna na skonsumowanie swojej żony. Przygląda się temu wszystkiemu kochanek Serafiny – Enrico. Postanawia odbić swoją miłość z rąk Dona i wychodzi z przyjęcia. Po zabawie Don przebiera się w nocne rzeczy i chce iść spełnić swój małżeński obowiązek. Niestety do drzwi apteki ktoś puka. Nieznajomy jest przebrany za dandysa Enrico, który prosi o lek na gorączkę. Don idzie przygotować miksturę, a w tym czasie Enrico gasi świeczkę i przestawia meble.

Czytaj dalej Nocny dzwoneczek – Donizetti Gaetano – opis opery

La Traviata – recenzja

Traf chciał, że pierwszym scenicznym dziełem muzyczno-wokalno-instrumentalnym, które zobaczyłem była: La Traviata. Bilet ten dostałem zupełnie niespodziewanie. Pewnego dnia, tak po prostu, moja mama weszła do pokoju i mi go wręczyła.

La Traviata jest utworem napisanym przez dobrze znanego każdemu – Giuseppe Verdiego, który zasłynął przede wszystkim ze znakomitych oper takich jak: Rigoletto czy Trubadur. Oczywiście jedną z nich jest wyżej wymieniony przeze mnie tytuł, który chcę Wam przybliżyć. La Traviata bowiem już od 155 lat urzeka kolejne pokolenia. Wzruszająca opowieść o nieszczęśliwej miłości Violetty do Alfreda łamie nawet serca czarne jak „smoła”.

Czytaj dalej La Traviata – recenzja

Upiór w operze – recenzja

Upiór w operze jest powieścią napisaną przez Gastona Leroux. W wielkim skrócie opowiada o Eryku (tytułowy Upiór), który jest oszpeconym człowiekiem. Mimo to jest on geniuszem muzyki, doskonałym architektem, zakochanym w Christine Daaé – dziewczynie, której pomaga ujawnić ukryty w niej talent. Christine myśli, że jest on „Aniołem Muzyki” zesłanym z zaświatów przez nieżyjącego już ojca. Jedynie Madame Giry, wie kim jest owy nieznajomy. W pewnym momencie, niebywale arogancka Pani, diva Carlotta postanawia zostawić spektakl, wtedy pojawia się promyk nadziei dla Christiny Daaé – zaczyna śpiewać. Zarządcy teatru są zdumieni, a młoda dziewczyna dostaje swoją szansę i szybko staje się gwiazdą. Wszystko jak w bajce, ale niespodziewanie pojawia się hrabia Raoula de Chagny – dawna miłość Christine. Młodzi nadal czują coś do siebie, a sam Upiór jest zazdrosny o wyżej wymienionego młodzieńca. Niestety, nie mogę zdradzić dalszych losów bohaterów i bardzo się z tego powodu cieszę, gdyż byłoby to bardzo krzywdzące dla tego musicalu. Moim zdaniem każdy powinien to zobaczyć, a dodam, że fabuła na pewno nieraz Was zaskoczy…

Czytaj dalej Upiór w operze – recenzja

Ariodante – GEORG FREDERICH HANDEL

Opera rozpisana na trzy akty. Prapremiera odbyła się 8 stycznia 1735

W akcie pierwszym widzimy Ginewrę, córkę króla Szkocji, wyjawiającą swoje sekrety Dalindzie. Królewna jest przeszczęśliwa, gdyż kocha walecznego Ariodanta. Jest on ulubieńcem króla. Niestety, w Ginewrze zakochany jest książę Polinessto. Książę, aby skutecznie przerwać młodych, uknuł intrygę. Ginewra i jej Ariodant cieszą się swoim szczęściem, a król błogosławi związkowi. Polinesso obiecuje Dalindzie, że da jej radość w zamian za stanięcie za balkonie nocą, w suknie Ginewry. Dziewczyna odrzuca brata Ariodanta i z wielką radością wypełnia słowa Polinessa.

W akcie drugim widzimy Ariodanta, którego spotyka Polinesso. Obydwaj mężczyźni stoją pod oknem Ginewry i Polinesso zapewnia Ariodanta, że księżniczka wyjdzie dla niego w tę noc. Narzeczony Ginewry nie chce w to wierzyć, ale Polinesso odgrywa uczuciową scenę z Dallindą, która zgodnie z jego prośbą ubrała się w suknię Ginewry. Brat Ariodanta ratuje jego przed samobójstwem. Tymczasem Dallinda i Polinesso rozstają się o świcie. Król Szkocji chce ogłosić ślub Ginewry i Ariodanta. Nagle pojawia się brat narzeczonego. Informuje on władcę, że młodzieniec zginął, a winę za to ponosi Ginewra. Dziewczyna zostaje odtrącona od ojca i traci zmysły.

Czytaj dalej Ariodante – GEORG FREDERICH HANDEL

Georg Frederich Handel – Ariadna na Krecie

Ariadna na Krecie
Handel George Friedrich
Opera składająca się z trzech aktów.
Prapremiera odbyła się 26 stycznia 1734

Treść

W Akcie pierwszym dowiadujemy się, że Ateny każdego roku składają Minosowi ofiarę w postaci siedmiu młodzieńców i siedmiu dziewcząt. Mężczyźni i kobiety składani są Minotaurowi, który żywi się nimi. Klątwa zniknie w momencie, kiedy potwór zostanie zabity, a osoba, która go pokonała wyjdzie z labiryntu, w którym znajduje się Minotaur, a następnie zabije wodza Tauriusa. Tezeusz podejmuje to wyzwanie, aby uratować przed pożarciem księżniczkę Ariadnę. Dodatkowo, wśród kobiet złożonych w ofierze, jest również Carlida, darząca uczuciem Tezeusza. O serce dziewczyny walczą jednak dwaj młodzieńcy – Alcest i Taurius. Pierwszy z mężczyzn próbuje uciec z ukochaną, ale Minos zauważa to i łapie ich. Nakazuje parze, aby jako pierwsi weszli do labiryntu. Alcest pragnie bronić swej ukochanej przed Minotaurem. Tezeusz również wchodzi do labiryntu i bierze na siebie pojedynek z Minotaurem. Ariadna płacze, gdyż myśli, że już nie zobaczy ukochanego.

Czytaj dalej Georg Frederich Handel – Ariadna na Krecie

Piram i Tyzbe – Hasse Johann Adolph

Opera podzielona jest na dwa akty. Premiera odbyła się w 1768 roku.

W akcie pierwszym widzimy Tyzbe, która rozgląda się za swoim ukochanym. Nagle Pirm pojawia się i całe miasto raduje się z ich miłości. Niestety rodziny zakochanych nie bardzo się lubią. Gdy pojawia się ojciec Tyzbe chłopak ucieka. Dzieczyna stara się nakłonić tatę, aby ten pozwolił jej ożenić się ze swoim ukochanym. Ojciec jednak nie godzi się na to. Młodzi postanawiają uciec z domów.

Akt drugi rozgrywa się w nocy. Tyzbe czeka na swojego ukochanego.  Nagle zamiast Pirma pokazuje się lew. Dziewczyna ucieka gubiąc przy tym szal i kolczyki. Chłopak przybywa chwilę później i widząc to postanawia się zabić. Tyzbe przybywa zbyt późno i również się zabija. Widząc ciało córki Ojciec również popełnia samobójstwo.

Czytaj dalej Piram i Tyzbe – Hasse Johann Adolph