Adolphe Charles Adam notka biograficzna

Ojciec nie chciał słyszeć o karierze teatralnej do, której nakłaniał Adama jego przyjaciel. W wieku 20 lat pisał utwory dla paryżan oraz występuje w orkiestrze Gymnase-Dramatique. W niej na początku utrzymywał się z grania na organach po czym został kierownikiem chóru. W 1830 roku wybrał się do Londynu, a następnie wrócił do Paryża , w którym zatriumfował sztuką Chatka w górach (La Chalet) w 1834. Dosyć szybko napisał kolejne dzieło. Była to sztuka Pocztylionem z Lonjumeau, która po raz pierwszy pojawiła się na deskach w 1836. Druga sztuka również została dobrze przyjęta. Wieczną sławę przyniósł mu jednak balet noszący tytuł Giselle. Napisał go w 1840 roku. Balet ten jest wzorem baletu romantycznego. Nieszczęśliwy przypadek sprawił, że Adam Adolphe – Charles stracił majątek przez źle zainwestowane pieniądze w paryski teatr. W następnych latach pracował bardzo ciężko, ale przyczyniło się to również do napisania przez niego wielu oper. Między innymi z tego okresu pochodzą: La toreador 1849, Giralda 1850, czy Falstaff z 1856 roku. Pracował również jako dziennikarz oraz profesor w Konserwatorium. Zmarł 3 V 1856 w Paryżu.
Notka biograficzna pochodzi z portalu StacjaKultura.pl, który jest jej właścicielem. Witryna utrzymywany jest dzięki  firmie AMSO RENT Wynajem komputerów, której zależy, aby dobre teksty nie znikły z sieci.
Autor zdjęcia do tekstu: nieznany
Źródło zdjęcia do tekstu: https://pl.wikipedia.org/wiki/Adolphe_Adam

Ludwig Van Betthoven – notka biograficzna

Urodził się 16 lub 17 grudnia 1770 roku w Bonn. Był on wnukiem belgijskiego dyrygenta chóralnego Ludwika van Beethovena. Pierwsze lekcje muzyki brał u swojego ojca. Następnie pobierał lekcje u Christiana Gottfrieda Neefego. Po śmierci matki utrzymywał ojca, który popadł w nałóg alkoholowy. W 1792 roku został uczniem Haydna, ale również otrzymywał nauki od Albrechtsbergera oraz Salieriego. W 1814 ukończył pisanie opery noszącej tytuł Fidelio. Sztukę pisał 10 lat. Nigdy więcej nie powrócił do pisania oper. Fidelio jest dramatem i w opinii znawców widać w nim geniusz.
Powyższa notka biograficzna pochodzi z portalu StacjaKultura.pl, który jest jej właścicielem. Blog utrzymywany jest dzięki  AMSO RENT Wynajem komputerów, firmie która dba, aby te dobre teksty nie znikły z sieci.
Autor zdjęcia do tekstu – nieznany
Źródło zdjęcia do tekstu – https://pl.wikipedia.org/wiki/Ludwig_van_Beethoven

Fidelio – Ludwig Van Beethoven

Opera zrealizowana w dwóch aktach

W pierwszym akcie przenosimy się na ganek więzienia, które znajduje się na obrzeżach Sewilli. Tam młodzieniec – Jaquino, który pełni funkcję klucznika, flirtuje z młodą Marceliną. Dziewczyna jest córką dozorcy Rocca i na dodatek kocha kogoś innego – Fideliuja, który jest pomocnikiem jej ojca. Rocca nie ma nic przeciwko, aby Marecelina wyszła za młodzieńca. Tymczasem Fidelio wraca do więzienia wraz z paczkami z żywnością, listami oraz łańcuchami. Cała wędrówka bardzo go zmęczyła. Dowiadujemy się również, że młodzieniec nie jest mężczyzną tylko młodą kobietą o imieniu Leonora. Dziewczyna dostała się do więzienia, w celu odszukania i uwolnienia swojego męża. Ten bowiem został niesłusznie aresztowany przez naczelnika więzienia Dona Pizzara.  Marcelina widząc strudzonego Fidelio rzuca mu się w ramiona. Rocco chce, aby młodzi się pobrali, ale dopiero wtedy, kiedy wyjdzie don. Tymczasem przebrana za mężczyznę kobieta pragnie pomóc dozorcy w posprzątaniu lochów. Na cenie pojawia się Pizzaro. Dowiadujemy się od niego, że na dniach więzienie odwiedzi naczelnik, aby skontrolować placówkę. Naczelnik więzienia prosi dozorcę, aby ten na sygnał tego pierwszego zabił tajemniczego więźnia, którym jest mąż Leonory – Florestan. Pizzaro obawia się go, gdyż ten wie o zbrodniach, które popełnił naczelnik więzienia. Fidelio namawia dozorcę na spacer więźniów. Nie ma wśród nich męża Leonory. Pizzaro wścieka się za to, że dozorca wyprowadził na spacer przestępców. Dotkliwie karze starego i rozkazuje mu kopać grób dla Florestana.

Czytaj dalej Fidelio – Ludwig Van Beethoven

Piotr Czajkowski – notka biograficzna

Wykształcenie Piotra Czajkowskiego było typowe. Wpierw został wysłany do szkoły z internatem, a w 1850 roku udał się do Szkoły Prawniczej. Po ukończeniu szkoły podejmuje prace w urzędzie. W tym samym okresie zapisuje się do nowo powstałej szkole muzycznej – Instytut Muzyczny.  Porzuca posadę urzędnika i bez reszty skupia się na muzyce. Antoni Rubinstein jest jego nauczycielem i to właśnie dzięki niemu Czajkowski otrzymuje dyplom w 1865 roku. W przeciągu trzech lat od ukończenia szkoły powstają jego pierwsze dzieła – I symfonia 1868, pierwsza opera – Wojewoda 1866. Kolejnym dziełem operowym był Oprycznik z 1875 roku. Następnie odbywa liczne podróże, które sprawiają, że w tym okresie nie może dokończyć swoich dzieł operowych. Dopiero w 1876 powstaje Kowal Wakuła później znany jako Trzewiczki. Następnie wystawia wspaniałe i jedyne w swoim rodzaju Jezior Łabędzie, które wystawia w Teatrze Wielkim – Moskwa (1877). W 1879 odbywa się prawykonanie IV Symfonii.  Dzięki niej zyskuje ogromną sławę i tworzy kolejne dzieła operowe: Mazepa 1884, Czarodziejka 1887, V Symfonia 1888, Śpiąca królewna 1890, Dama Pikowa 1890, Dziadek do orzechów i Jolanta z 1892 roku. Zmarł 6 listopada 1893 roku. Przyczyny śmierci nie są znane.
Powyższy tekst pochodzi z portalu StacjaKultura.pl i jest jego własnością.
Blog utrzymywany dzięki firmie AMSO RENT Wynajem komputerów,  która dba, aby dobre teksty nie znikały z sieci.
Autor zdjęcia do tekstu nieznany.
Źródło zdjęcia do tekstu: https://id.wikipedia.org/wiki/Pyotr_Ilyich_Tchaikovsky

Dama Pikowa – Piotr Czajkowski

Prapremiera odbyła się 19 grudnia 1890 roku.

Akt pierwszy został podzielony na dwie odsłony

W pierwszym odsłonie przenosimy się do ogrodu letniego znajdującego się w mieście Petersburg. Tam opiekunki wyszły na spacer ze swoimi podopiecznymi. Czeklaiński i Surin plotkują na temat Hermana, który to poprzedniej nocy tylko przyglądał się grającym w karty. Według nich ich przyjaciel nie ma pieniędzy i dlatego nie bierze udziału w zabawach. Nagle pojawia się Herman, któremu towarzyszy Hrabia Tomski – troszczy się o dobre samopoczucie młodzieńca. Mizerność Hermana nie wynika jednak z jakieś choroby. Chłopak zakochał się w bogatej pani, wie jednak, że nie ma nic, aby zaimponować dziewczynie. Ogród zaczyna się wypełniać gośćmi. Wśród nich jest książę Jalecki, który właśnie się zaręczył. Spacerowicze gratulują mu wybranki, która jest Liza. Herman rozpoznaje w Lizie swoją miłość. Dziewczynie towarzyszy stara ciotka Hrabina. Kiedy Liza, Jalecki oraz starsza kobieta odchodzą Tomski zaczyna opowiadać starą historie o Hrabinie. Okazuje się, że za czasów Ludwika XV starsza dama była znana jako „Wenus moskiewska”. Kobieta ta przegrała wpierw prawie cały swój majątek, aby potem uzyskać od hrabiego Saint-Germain tajemnice trzech kart, które zawsze wygrywają.   Swój sekret zdradziła już mężowi oraz kochankowi. Po czym nawiedziła ją zjawa, która powiedziała jej, że straci życie z ręki tego, któremu przekaże trzeci raz sekret. Herman zafascynowany historią zamierza zdobyć serce Lizy.

W drugiej odsłonie Liza zaprasza do siebie znajome. Dziewczyny wpierw śpiewają smutny romans na dwa głosy, a potem, aby atmosfera była bardziej wesoła, zaczynają nucić rosyjską pieśń. Opiekunka Lizy jest zbulwersowana i wygania dziewczyny. Liza zostaje sama i myśli o Hermanie, w którym jest zakochana. Nagle pojawia się Herman, który wyznaje dziewczynie, co do niej czuje. Hrabina przerywa im dysputę, kiedy staruszka odchodzi Herman oddaje swoje życie Lizie. Ta go zaczyna tulić.

Czytaj dalej Dama Pikowa – Piotr Czajkowski

Doktor Faust – Ferruccio Busoni

Jest to poemat muzyczny, podzielony na trzy obrazy z dwoma prologami i intermezzem.

W pierwszym prologu do doktora Fausta przybywają studenci z Krakowa, aby wręczyć mu czarnoksięski rękopis.

W drugim prologu Faust dzięki rękopisowi przywołuje moce piekielne. Pojawiają się słudzy Lucyfera: Gravis, Levis, Asmodus, Belzebub oraz Megaros. Lecz dopiero Mefisto trafia w oczekiwania doktora. Jednak diabeł nie będzie mu pomagał za darmo – pragnie jego duszy. Faust odmawia. Lecz diabeł przekonuje go o trudach życia i w między czasie pokonuje zbrojnych, którzy przyszli aresztować doktora. Faust decyduje się podpisać cyrograf.

W intermezzie scenicznym brat Małgorzaty, którą uwiódł Faust modli się o karę dla mężczyzny. Mefistofeles ma się pozbyć żołnierza. Diabeł przybiera postać księdza i przepowiada Żołnierzowi zgon. Wkrótce do kościoła wpadają wojacy, którzy w amoku zabijają młodzieńca.

W pierwszym obrazie Faust pokazuje sztuczki na weselu księcia Parmy. Czarnoksiężnik wywołuje zjawy biblijnych postaci:  Salomona i królowej Saby, Samsona i Dalili, Jana chrzciciela oraz Salome. Wszystkie postaci są łudząco podobne do księcia Parmy i jego żony. Para jest oburzona i Faust szybko opuszcza wesele. Goni za nim Księżna i książę, a diabeł odwraca ich uwagę.

Czytaj dalej Doktor Faust – Ferruccio Busoni

Turandot – Busoni

Prapremiera – Zurych, Stadttheater 11 maja  1917

Jest to baśń chińska w dwóch aktach

W obrazie pierwszym pierwszego aktu pojawia się Kalaf, który jest synem Timura, tatarskiego króla. Kalaf chroni się w Pekinie , po tym jak armia ojca ponosi klęskę. W Pekinie spotyka Baraka, który przekazuje Kalafowi ostrzeżenie przed Turandot, pięknej córce cesarza, która cały kraj trzyma w ryzach. Turandot pała nienawiścią do mężczyzn, którym zadaje zagadki – jeśli zgadną źle, zostają pozbawieni życia. Kalaf ma za nic ostrzeżenia Baraka, kpiąc z zalotników księżniczki. Gdy jednak widzi jej portret, jedyną rzeczą jaką pragnie, jest zdobycie ręki Turandot. Zapomina  o strasznym losie zalotników cesarskiej córki i postanawia zdobyć kobietę.

W drugim obrazie eunuch Truffaldin prowadzi ceremonię zagadek. Cesarz błaga Kalafa, aby wycofał się, póki nie jest za późno. Wchodzi Turandot, zmieszana spojrzeniem przybysza. Księżniczka zadaje Kalafowi trzy zagadki, a on odpowiada na każdą z nich. Turandot jest upokorzona, woli umrzeć niż poślubić mężczyznę. Kalaf proponuje kobiecie układ: jeśli odgadnie jego imię, on zrzeknie się jej ręki.

W pierwszym obrazie drugiego aktu Turandot zamyka się w swoich pokojach, gdzie przeżywa nieznane sobie uczucie namiętności. Eunuchowi Truffaldiemu nie udaje się odkryć imienia zalotnika, natomiast zdradza je służąca Adelma, w zamian za zwrócenie wolności.

W drugim obrazie Turandot zdradza imię wybranka przed całym dworem. Kalaf pragnie odejść, ale powstrzymuje go księżniczka, gotowa wyjść za niego za mąż.

Materiał opublikowany, gdyż jest własnością StacjaKultura.pl dzięki wsparciu firmy AMSO RENT Wynajem komputerów,  która czuwa nad tym, aby dobre teksty nie znikały z sieci.
Autor zdjęcia do tekstu nieznany.
Źródło zdjęcia do tekstu: https://en.wikipedia.org/wiki/Turandot_(Busoni)

Eurydyka – CACCINI Giulio

Eurydyka  jest operą wykonywaną w trzech aktach. Posiada również prolog. Prapremiera odbyła się 5 XII 1602 roku.

W prologu słyszymy głos Tragedii, która zapowiada sztukę. Będzie to opowieść o śpiewaku zwanym Orfeuszem.

W akcie pierwszym dowiadujemy sie ze śpiewu Nimf i Pasterzy, że Orfeusz i Eurydyka będą brali ślub.  Wszyscy są szczęśliwi. Nagle przed Orfeuszem pojawia się Dafne ze złą informacją.  Mówi bohaterowi, że jego ukochana zmarła od ukąszenia przez węża. Orfeusz blednie i zaczyna płakać. Akt kończy się niebiańskim oświetleniem głównego bohatera.

W akcie drugim na ziemię przybywa Wenus, która zdradza Orfeuszowi, że jeśli pójdzie do piekieł uda mu się przywrócić swoją ukochaną do życia. Orfeusz rusza mimo tego, że został ostrzeżony, że złamie boskie prawa. Chór śpiewa na cześć piekła.

W akcie trzecim widzimy jak Arcetro, nimfy oraz pasterze czekają na Orfeusza. Nagle pojawia się Aminats, który oznajmia, że Eurydyka jest żywa. Zaraz potem pojawia się Orfeusz. Wszyscy śpiewają i cieszą się.

Materiał opublikowany, gdyż jest własnością StacjaKultura.pl dzięki wsparciu firmy AMSO RENT Wynajem komputerów,  która dba o to, aby dobre teksty nie znikały z sieci.
Autor zdjęcia do tekstu nieznany.
Źródło zdjęcia do tekstu: http://www.allmusic.com/artist/giulio-caccini-mn0000987574/biography.

Owen Wingrave – Benjamin Britten

Owen Wingrave
Opera rozpisana na dwa akty.
W akcie pierwszym poznajemy Owena Wingrave’a, który studiuje w szkole wojskowej i koleguje się z Lechmerem. Owen nie chce robić wojskowej kariery, decyduje się na porzucenie studiów.Owen nie chce robić wojskowej kariery, decyduje się na porzucenie studiów. W drugiej scenie Owen wybiera się na przechadzkę pod Hydeparku podczas gdy Coile właściciel szkoły wojskowej informuje ciotkę młodzieńca o jego decyzji. W trzeciej scenie żona Coila prosi Lechmer’a, aby porozmawiał z Owenem i wybił mu rezygnacje ze szkoły. Chłopak jest jednak uparty i nie zmieni decyzji. W czwartej scenie przenosimy się do rezydencji Wingrave’ów, w której narzeczona Owena, Kate, jego matka, oraz ciotka postanawiają okazać Owenowi surową dezaprobatę jego decyzji. W piątej scenie rodzina dręczy młodzieńca – zwłaszcza narzeczona. W szóstej scenie Państwo Coile przyjeżdżają do siedziby Wingrave’ów. Pani Coile uważa, że w jej domu straszy, jako jedyni popierają Owena, szykanowanego przez rodzinę. W siódmej scenie Owen jest dręczony nawet podczas rodzinnego  obiadu i nawet Państwo Coile nie są w stanie temu zapobiec.
W prologu aktu drugiego narrator śpiewa balladę o młodym Wingrave’ie zamordowanym przez ojca.

W pierwszej scenie drugiego aktu Owen i Coile oglądają obraz, na którym namalowano parę. Ojciec Owena wzywa go do siebie poczym wydziedzicza i wywala z domu. Kate pociesza się Lechmerem. Owen przeklina domową galerie portretów. Wtedy pojawią się przed nim duchy jego przodków. Pojawia się również Kate, która wyzywa Owena od tchórzy. Po tym fakcie chłopaka chce spędzić noc w nawiedzonym pokoju.  W drugiej scenie rozmowy rodziny i Państwa Coile zostają przerwane przez krzyk. Następnie znajdują martwego Owena w pokoju.

fot. Adbook autor nieznany
Blog jest częścią StacjaKulura.pl i jest utrzymany dzięki AMSO Laptopy poleasingowe Warszawa.

L’Europe Galante – Europa – Andre Campra

Europa zalotna podzielona została na pięć części, a jej prapremiera odbyła się 24 października 1697 roku.

W części pierwszej widzimy, jak budowany jest pomnik na cześć Amora.  Całą uroczystość chce zniweczyć Niezgoda poprzez wywołanie kolejnej wojny. Wenera przekonuje jednak ją, aby nie wszczynała konfliktu. Niezgoda się zgadza.

W drugiej części poznajemy Silvandre, który porzucił swoją kobietę o imieniu Doris. Wszystko z powodu innej kobiety – Cephise. Przyjaciel odradza mu te zabawy, ale on nie słucha się rad. Aby przekupić nowo upatrzoną wybrankę organizuje zabawę. Na Cephise nie robi to wrażenia. Doris ma nadzieje, że jej ukochany wróci.

W trzeciej części poznajemy Don Pedra i Don Carlosa. Młodzieńcy zalecają się do swoich wybranek poprzez śpiewanie im serenad pod oknem. Dziewczyny, Lucyla i Leonora, za nic mają ich zaloty. Chłopcy chcą się pobić, aby udowodnić im swoją miłość.

W czwartej części widzimy Octavia, który na balu w Wenecji spotyka Olimpię. Octavio widzi, że jego miłość tańcz z innym mężczyzną. Jest o nią zazdrosny. Zaczyna grozić nożem tancerzowi, po czym zabija się sam. Olimpia godzi się ze swoim ukochanym, po czy on umiera.

W piątej odsłonie poznajemy sułtana Zulimana. Ma on dwie kobiety Zaide i Roksanę. Dziewczyny walczą oto, aby jedna z nich była ulubienicą sułtana. Roksana chce zabić swoją rywalkę. Widząc to sułtan rozbraja dziewczynę i wtrąca ją do więzienia. Niezgoda ponownie przegrywa.

Materiał i blog jest własnością StacjaKultura.pl, a pomoc w działaniu bloga zapewnia AMSO Laptopy poleasingowe.
Obrazek pochodzi z discogs.com autor nie jest znany