Oczy Brigitte Bardot – recenzja – Fantasmagorie starszej pani

Na osiemdziesiąte urodziny Barbary Kraftówny Remigiusz Grzela napisał sztukę zatytułowaną „Oczy Brigitte Bardot”. W reżyserii Macieja Kowalewskiego została wystawiona 5 grudnia 2008 roku na deskach Teatru na Woli. Na premierę przyszli dziennikarze i celebryci, w zwykłe dni oglądają ją szkolne wycieczki, starsze panie i nieliczni już wielbiciele dobrego teatru.

Głowna bohaterka – Anastazja to łysiejąca staruszka z widocznym garbem, mimo swoich 108 lat nadal w duszy pozostała dzieckiem. Poznajemy ją z ekranu telebimu –  pomarszczona twarz, worki pod oczami, nierówny oddech, z trudem wypowiadane słowa. Z niepokojem patrzę na scenę i widzów. Nie do takich obrazków przyzwyczaiła nas kolorowa telewizja, reklama, w której piękne o wyprasowanych twarzach aktorki zachęcają do kupna kremu gwarantującego wieczną młodość. Jeśli defektów ich urody nie usunął jeszcze skalpel chirurga to w sukurs spieszą photoshopy. Czy po to idziemy do teatru, żeby po wygaszeniu świateł przed naszymi oczami pojawił się obraz jakiego oglądać nie chcemy? Niektórzy ze wzruszeniem ramion opuszczają swoje miejsca. Przecież nastała era młodych, to oni dyktują warunki, zdziecinniałe staruszki nie powinny zgłaszać swoich pretensji do życia, są passé.

Wynajem komputerów

Kolejna scena rozgrywa się w przestrzeni teatralnej. Nasza bohaterka jest emerytowaną nauczycielką muzyki, która z każdej pensji odkładała pewną sumę na realizację niedorzecznego – zdaniem jej córki – marzenia: podróży na Lazurowe Wybrzeże taksówką z własnym szoferem. Realizując marzenie, starsza pani z każdą chwilą młodnieje. Do swego mieszkania zaprasza szofera, który najpierw musi zdać egzamin – nie chodzi tu o jego predyspozycje zawodowe, ale intelektualne. Mimo iż szofer okazuje się typowym cwaniaczkiem, dla którego najbardziej liczy się kasa, pozyskuje sympatię starszej pani, bo tak samo jak ona kocha stare filmy. Podróż przez Europę upływa im w atmosferze wspomnień, gdzie zapamiętane sceny z filmów mieszają się z traumami dzieciństwa i wczesnej młodości. „Granica naszych możliwości to granica naszej wyobraźni” mówi pani Anastazja. Nie ma sensu więc dociekać, czy podróż naprawdę miała miejsce, czy tylko się naszej bohaterce przyśniła.  Przecież wszyscy mamy prawo pielęgnować marzenia…

Czy taka sztuka może wzbudzić zainteresowanie młodego widza? Czy potrafią to docenić szkolne wycieczki, dla których obecność w teatrze jest dopełnieniem porcji wrażeń po wizycie w fast foodzie i na trzydziestym piętrze PKiN? Na przekór moim niepokojom okazało się, że tak. Żywe dialogi, w których humor sąsiaduje z ponurą refleksją, wartka akcja rozgrywająca się przemiennie na ekranie dużego telebimu i samej scenie, wspaniałe kreacje aktorskie Barbary Kraftówny i Mariana Kociniaka, dobra muzyka i przemyślana scenografia to niewątpliwe atuty tego przedstawienia. Gorące brawa i wyciszone twarze ustawiających się w kolejce do szatni to podziękowanie za przeżycie, którego nie gwarantuje popkultura. Dobra sztuka powinna poruszyć do głębi i na długo pozostać w pamięci. Barbara Kraftówna rozmawiając z Remigiuszem Grzelą zaznaczyła: „to musi być coś optymistycznego o młodości, która się nie starzeje”. Ja tę sztukę odebrałam jako opowieść o starości, która nigdy nie przestaje być młoda. Myślę, że nie tylko ja…

„Oczy Brigitte Bardot” – Teatr na Woli im. T. Łomnickiego
reżyseria: Maciej Kowalewski
scenografia: Piotr Rybkowski
muzyka: Bartosz Dziedzic
kostiumy: Katarzyna Lewińska
Obsada:
Barbara Kraftówna, Marian Kociniak

Cena biletu: od 45-65 zł

Autorka Recenzji Anna Pycka
A wiecie, że ten blog to część StacjaKultura.pl i tekst jest tego własnością, a sposnoruje nas AMSO Rent Wynajem laptopów

Opis obyczajów III recenzja spektaklu

Spektakl w „Imce” został zrealizowany na podstawie tekstów ks. Jędrzeja Kitowicza („Opis obyczajów za panowania Augusta III”), Henryka Rzewuskiego („Pamiętnik Soplicy”) i innych tekstów cudzoziemców odwiedzających Polskę w czasach  Augusta. W przedstawieniu wychwalane są czasy  Augusta III Sasa – parafrazując słowa aktorów – Polska nie miała i nie będzie mieć „tak dobrego, tak wspaniałego i tak hojnego króla jak August III”. Warto dodać, że w sztuce Grabowskiego osiemnastowieczne obyczaje są przeplatane ze wzmiankami o współczesnej Warszawie.

Czytaj dalej Opis obyczajów III recenzja spektaklu

Darkroom recenzja spektaklu

Przede wszystkim nowy teatr, znajdujący się w miejscu, gdzie mieściło się Kino Ochota, charakteryzuje się ciekawym zaaranżowaniem przestrzeni. Scena znajduje się na środku sali, a z dwu stron otacza ją widownia. Sala kinowa przerobiona na teatralną daje możliwość dobrej widoczności sceny usytuowanej na środku. Ponadto widzowie uczestniczą w spektaklu, wszystko dzieje się pośród nich. Ta bliskość aktora i publiczności leżała od początku w założeniach reżysera.

Czytaj dalej Darkroom recenzja spektaklu

Jan z Paryża / Gianni di Parigi – opis opery

W akcie pierwszym przenosimy się w okolice Paryża z XIV wieku. Widzimy tam oberżystę Pedriego, który szykuje swoją gospodę na przyjęcie księżniczki Nawarry. Jego pracę zakłóca nagle Jan – bogaty mieszczanin, wraz ze swoją drużyną. Pedriego prosi gości o opuszczenie lokalu, ale Jan przekupuje go złotymi monetami. Oberżysta nie wie jednak, że Jan to tak naprawdę przyszły król Francji, który przebrał się, gdyż chce zobaczyć swoją przyszłą żonę. Gdy w oberży pojawia się księżniczka Jan udaje, że jest właścicielem gospody i chce ugościć dziewczynę. Nawarra rozpoznaje w mężczyźnie swojego przyszłego męża, ale nie pokazuje mu tego.

W drugim akcie widzimy zasiadających do stołu biesiadników. Mistrz Ceremonii kręci trochę nosem, ale po przeczytaniu menu zamawia sobie jedzenie. Jan flirtuje z księżniczką. W tle zaś słychać muzykę, którą gra towarzysz przyszłego króla. Młodzi w pewnym momencie nie wytrzymują, gdyż zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia. Księżniczka zdradza Janowi, że wie kim jest, a on sam wstaje i ogłasza, że oficjalnie zaręcza się z dziewczyną i zaprasza wszystkich zebranych na ślub.

 

Witryna utrzymana dzięki AMSO Rent Wynajem komputerów – zachęcamy.

Les Miserables recenzja spektaklu

Jutro, 25 września, na deski Teatru Roma oficjalnie wchodzi spektakl o tytule Les Miserables. Musical jest oparty na powieści Wiktora Hugo „Nędznicy” Wcześniej widowisko było już wystawiane w 40 krajach, a  niektórzy komentatorzy podkreślają, że to również zasługa muzyki skomponowanej przez Claude-Michela Schonberga. Przebój skomponowany przez niego, I Dreamed a Dream, jest rozpoznawany na całym świecie. Polska inscenizacja Les Miserables w Teatrze Muzycznym Roma to kolejna wersja, która jest „non-replica production, a jej reżyserem jest tradycyjnie Wojciech Kępczyński. Warto również zaznaczyć, że z Wojciechem Kępczyńskim   współpracuje grupa znakomitych realizatorów, którzy już wcześniej tworzyli inne spektakle na potrzeby teatru Roma min.  Upiór w Operze, Koty, Taniec Wampirów.

Czytaj dalej Les Miserables recenzja spektaklu

Dziewica orleańska – opera

Prapremiera odbyła się 25 lutego 1881 roku.

Opera składa się z czterech aktów.

W akcie pierwszym akcja rozgrywa się w wiosce Domremy. Młode dziewczęta tańczą. Nie podoba się to Thibautowi,  który uważa, że jest to niestosowne podczas wojny z anglikami. Thibaut jest ojcem Joanny, która chce wydać za Rajmunda. Dziewczyna wie, że jej przeznaczenie jest inne, przeciwstawia się ojcu, który od tej pory oskarża ją o zadawanie się z siłami nieczystymi. Wojna zbliża się do wioski, a wieśniacy w przerażaniu słuchają o zbrodniach Salisbury’ego. Joanna przepowiada, że Salisbury zginie, a ona stanie na czele armii. Wizja kobiety sprawdza się, gdyż dobiega ich wieść, że przywódca Anglików zginął. Joanna rusza na wojnę.

W akcie drugim pojawia się król Karol VII, który waha się czy ma wyruszyć na wojnę, czy może zostać z kochanką, Agnieszką Sorel. Dunois przekonuje króla, aby poprowadził armię. Gdy przychodzi nowina, o odwrocie wojsk francuskich , król postanawia uciekać. Dunois ogłasza, że Joanna poprowadzi francuskie wojsko do zwycięstwa, aby sprawdzić prorocze zdolności dziewczyny Dunois przebiera się króla, ale mimo to Joanna rozpoznaje prawdziwego władcę. Król decyduje się powierzyć wojsko Joannie.

Czytaj dalej Dziewica orleańska – opera

Pocztylion z Lonjumeau opis

Akcja rozgrywa się w czasach Ludwika XV w małym miasteczku Lonjumeau, w którym to Pocztylion Chapelou wyprawia huczne wesele. Jego żoną ma być oberżystka Madeleine. Wcześniej obydwoje otrzymali przestrogi. Pocztylionowi czarownica przepowiedziała bowiem, że czeka go wilka kariera w mieście. Madeleine jakiś grubszy człowiek powiedział, że zasługuje na lepszego męża. Młodzi nie uwierzyli jednak w te słowa. Dziwnym zbiegiem okoliczności w okolicy przewróciła się karoca markiza de Corcy, który jest dyrektorem Opery w Paryżu. Dyrektor jest pod wrażeniem głosu Pocztyliona. Proponuje mu dołączenie do zespołu. Pocztylion się zgadza i wyjeżdża z miasta.

W akcie drugim historia dzieje się dziesięć lat później. Saint-Phar (Pocztylion) urzeka swoim głosem serca paryskich dziewczyn. Markiz de Corcy zaprasza śpiewaka do Fantainebleau. Na uczcie pojawi się Madame de latour, która w rzeczywistości jest Madeleine. Dziewczyna odziedziczyła ogromny majątek i żywo interesuje nią się markiz. Dziewczyna bardzo dobrze zna nowe imię swojego męża. Saint_Phar nie poznaje z początku swojej żony i proponuje jej małżeństwo. Madeleine zgadza się, aby zemścić się na niewiernym mężu. Markiz jest zrozpaczony.

Czytaj dalej Pocztylion z Lonjumeau opis

Chatka w górach / La Chalete – opera – Adolphe Charles Adam

Chatka w górach

Opera komiczna rozgrywająca się w jednym akcie. Prapremiera odbyła się w Paryżu w 25 IX 1834. Utwór grany był 1500 razy w Operze Komicznej. Cieszył się tak wielką sławą, że przebił wszystkie dzieła autora poza Giselle. Wydarzenia w sztuce rozgrywają się w Szwajcarii podczas wojen napoleońskich. Daniel, bardzo zakochany w Bettly otrzymuje pewnego dnia fałszywy list miłosny. Dostarczyli mu go źli wieśniacy. Daniel przygotowała huczne wesele, ale Bettly wcale nie zamierza na nie przyjść. Bohater postanawia, z rozpaczy, zaciągnąć się do wojska, zwłaszcza, że jest ku temu odpowiednia okazja, gdyż w górskiej chatce Bettly stacjonują żołnierze. Wśród żołnierzy Daniel spotyka brata dziewczyny, który to za pomocą intrygi wydaje siostrę za mąż. Najsłynniejszą arią operową Maksa Vallons de Helvétie (Szwajcarskie doliny). Warto jeszcze wspomnieć, że autor wykorzystał w swojej partyturze kantatę Ariadna na Naxos z 1925 roku.

Powyższe dane pochodząz portalu StacjaKultura.pl i są jego własnością. Witryna utrzymywana jest dzięki AMSO RENT Wynajem komputerów,  firmie która dba, aby te dobre teksty nie znikały z sieci.
Autor zdjęcia do tekstu: nieznany
Źródło zdjęcia do tekstu: https://en.wikipedia.org/wiki/Adolphe_Adam