Udając ofiarę recenzja spektaklu

„Udając ofiarę” to czarna komedia napisana przez współczesnych rosyjskich dramaturgów – braci Presniakow. Warszawski spektakl wyreżyserował Maciej Englert. Głównym bohaterem jest młody absolwent filozofii Wala (B.Szyc). Pracuje on jako osoba udająca ofiary podczas wizji lokalnych, przeprowadzanych przez funkcjonariuszy milicji na miejscach przestępstw. I tak, raz wciela się w postać kobiety, która wypadła przez okno, innym razem w utopioną dziewczynę i zastrzelonego na balu absolwentów mężczyznę. To specyficzne zajęcie, jak się potem okazuje, pozwala Wali oswajać swoje niepokoje i lęki związane ze śmiercią. Rozmowy ze zmarłym ojcem, to dowód ciężkiej kondycji jego psychiki.

Czytaj dalej Udając ofiarę recenzja spektaklu

Elektryczny parkiet recenzja spektaklu

Właściwie dramat psychologiczny. „Elektryczny parkiet” to opowieść o trzech siostrach, z których każda ma swoją własną historię. Kobiety od kilkudziesięciu lat nie wychodzą z domu, ponieważ w młodości przeżyły zawód miłosny. Dwie z nich były zakochane w gwieździe muzyki. Traktował je jak jedne z wielu, kolejne, a one pragnęły z nim przeżyć swój pierwszy pocałunek, „swój pierwszy raz”.
Czytaj dalej Elektryczny parkiet recenzja spektaklu

Szekspir wersji hip-hopowej

Przedstawienie w reżyserii Jerzego Klesyka przygotowane zostało w krakowskim Teatrze im. Słowackiego w 2009 r. – Chciałem przeżyć nową przygodę z Szekspirem, dotrzeć ponownie do jego tekstów, rozmawiać z nim o obsesji władzy, miłości, smutku i samotności, zazdrości i zdradzie, porażkach i pragnieniach sukcesów, zwątpieniach i nadziejach, o wielkości i upadkach człowieka – mówił przed premierą Andrzej Seweryn.

Czytaj dalej Szekspir wersji hip-hopowej

Gwedoline – Chabrier Emmanuel – opis opery

W akcie pierwszym widzimy Gwendoline, córkę mężnego Armela. Dziewczyna idzie wraz z innymi kobietami na pole. Mężczyźni zaś wypływają w morze. Gwendoline myśli o swoim śnie, w którym na jej rodzinną wioskę napadają duńscy wojownicy. Niestety, sen był proroczy. Dziewczyny uciekają do lasu jedynie Gwendoline biegnie, aby ratować swojego ojca. Odwaga i uroda dziewczyny zachwycają króla Duńczyków – Haralda. Ojciec mówi, że odda córkę, ale w głowie rodzi się mu plan zemsty.

Akt drugi został podzielony na dwa obrazy.  Laptopy polesingowe Kraków

W pierwszym obrazie widzimy dzień ślubu. Arnek u jego rycerze (Erik i Aella) chcą zaatakować tej nocy Duńczyków. Ojciec daje Gwendolinie sztylet, aby zamordowała swojego męża podczas nocy poślubnej. Niestety, dziewczyna pokochała swojego wybranka i nie chce tego zrobić. Nie chce również zawieść ojca. Na razie postanawia nic nie mówić mężowi, ale nakłania go do ucieczki. W nocy armia Armela napada na Duńczyków. Gwendoline daje miecz Haraldowi, aby mógł odeprzeć atak.

W drugim obrazie Duńczycy uciekają w popłochu do sowich łodzi. Harald broni się, ale jeden z ciosów Armela zadaje mu śmierć. W tym momencie Gwendoline zabiera sztylet swojemu mężowi i popełnia samobójstwo. Kochankowie wypowiadają ostatnią przysięgę i umierają. Armel jest zrozpaczony.

Ferdydurke recenzja spektaklu

Ferdydurke – powieść Witolda Gombrowicza, przetłumaczona na wiele języków, jedna z najbardziej znanych polskich książek na świecie. To gra bezformia z formą lub odwrotnie. Trzydziestoletni Józio – amorficzna postać zostaje wrzucony w wir formy to w szkole, to u Młodziaków, to u ciotki i wujka, wszystkiemu się dziwi, a dziwiąc się kształtuje i przyjmuje jakąś formę.

Czytaj dalej Ferdydurke recenzja spektaklu

Misterium 2010 recenzja spektaklu

Misterium jest gatunkiem średniowiecznego dramatu religijnego, przedstawiającym sceny z Biblii. Obecnie najpopularniejszym misterium jest Męka, Śmierć i czasami Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Tematyka ta idealnie wpisuje się w przeżywany teraz w Kościele Katolickim okres Wielkiego Postu. Jak co roku, już od wielu lat, klerycy Wyższego Seminarium Duchownego Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego wystawiają Misterium Męki Pańskiej. Teatr seminaryjny działa już 50 lat i przygotowuje spektakle na różne okoliczności.

Czytaj dalej Misterium 2010 recenzja spektaklu

Iwanow recenzja spektaklu

Od kwietnia 2008 roku na deskach Teatru Narodowego w Warszawie możemy oglądać jeden z wczesnych i mniej znanych dramatów Antoniego Czechowa. Interpretacji reżyserskiej podjął się sam dyrektor artystyczny Teatru – Jan Englert, który z tekstem wybitnego rosyjskiego dramaturga zmierzył się już w 1996 roku, podczas realizacji „Iwanowa” dla Teatru Telewizji.