Tankred – Tancrede – CAMPRA Andre

Tankred jest sztuką tragiczną rozpisaną na pięć aktów z prologiem. Prapremiera odbyła się 7 listopada 1702 roku.

W prologu widzimy pokój. Zabawa, amory i gry dwóch dam rozweselają publiczność przed operą.

W akcie pierwszym widzimy króla Arganta, który stoi przy grobowcu saracenów. Król gromadzi wokół siebie żołnierzy, aby wspólnie z nimi opłakiwać przegraną bitwę z Tankradem. Rywal Arganta porwał  Kloryndę. Król ma jednak swoją sojuszniczkę, którą jest Herminia. Dziewczyna darzy uczuciem Tankreda. Nagle do Arganta przychodzi czarownik Ismenor, który chce pomóc królowi., gdyż kocha Herminie. Wojownicy rzucają wszystkie swoje siły, aby zwyciężyć  Tankreda.

W akcie drugim przenosimy się do obozu Tankreda, który jest zakochany w Kloryndzie. Ta jednak wcale nie darzy go uczuciem i myśli tylko o tym, aby Argant ją uwolnił. Tankred słysząc imię rywala wścieka się i rusza do walki.
W akcie trzecim widzimy Herminie i Arganta obydwoje dostają szału na wieść o miłości Tankreda do Kloryndy. Argant przedziera się przez las, aby dorwać swojego rywala, to samo robi Tankred. Tymczasem Herminia napotyka Kloryndę, której obwieszcza, że Tankred nie żyje. Dziewczyna zaczyna płakać.

W akcie czwartym widzimy Tankreda, który nie może wyjść z lasu. Nagle zauważa on Herminie i liczy, że ona mu pomoże. Dziewczyna jednak tego nie robi i przyzywa Ismenroa, aby ten nim się zajął. Kiedy już czarownik chce dobić Tankreda pojawia się Herminia. Dziewczyna odrzuca Ismenora, który swoimi zaklęciami sprawia, że obok Tankreda pojawia się Kloryndę. Wyznają sobie miłość, ale mają zamiar walczyć dalej.
W akcie piątym Tankred myśli, że pokonał Arganta. W rzeczywistości zabił on Kloryndę przebraną za Arganta. Tankred chce się zabić, ale powstrzymują go od tego żołnierze.

Blog jest częścią StacjaKultura.pl i jet utrzymany dzięki uprzejmości AMSO Laptopy poleasingowe warszawa.
autor obrazka nieznany, źródło obrazka youtube.com

L’Europe Galante – Europa – Andre Campra

Europa zalotna podzielona została na pięć części, a jej prapremiera odbyła się 24 października 1697 roku.

W części pierwszej widzimy, jak budowany jest pomnik na cześć Amora.  Całą uroczystość chce zniweczyć Niezgoda poprzez wywołanie kolejnej wojny. Wenera przekonuje jednak ją, aby nie wszczynała konfliktu. Niezgoda się zgadza.

W drugiej części poznajemy Silvandre, który porzucił swoją kobietę o imieniu Doris. Wszystko z powodu innej kobiety – Cephise. Przyjaciel odradza mu te zabawy, ale on nie słucha się rad. Aby przekupić nowo upatrzoną wybrankę organizuje zabawę. Na Cephise nie robi to wrażenia. Doris ma nadzieje, że jej ukochany wróci.

W trzeciej części poznajemy Don Pedra i Don Carlosa. Młodzieńcy zalecają się do swoich wybranek poprzez śpiewanie im serenad pod oknem. Dziewczyny, Lucyla i Leonora, za nic mają ich zaloty. Chłopcy chcą się pobić, aby udowodnić im swoją miłość.

W czwartej części widzimy Octavia, który na balu w Wenecji spotyka Olimpię. Octavio widzi, że jego miłość tańcz z innym mężczyzną. Jest o nią zazdrosny. Zaczyna grozić nożem tancerzowi, po czym zabija się sam. Olimpia godzi się ze swoim ukochanym, po czy on umiera.

W piątej odsłonie poznajemy sułtana Zulimana. Ma on dwie kobiety Zaide i Roksanę. Dziewczyny walczą oto, aby jedna z nich była ulubienicą sułtana. Roksana chce zabić swoją rywalkę. Widząc to sułtan rozbraja dziewczynę i wtrąca ją do więzienia. Niezgoda ponownie przegrywa.

Materiał i blog jest własnością StacjaKultura.pl, a pomoc w działaniu bloga zapewnia AMSO Laptopy poleasingowe.
Obrazek pochodzi z discogs.com autor nie jest znany

Poza codziennością. Architektura teatralna Środkowej Europy

Jak poinformuje nas każdy dobry słownik lub stara wikipedia – słowo „teatr” możemy rozumieć na kilka sposobów.

Primo – „jako rodzaj sztuki widowiskowej” (kopiuj/wklej ze wspomnianej wikipedii).
Secundo – „jako sam spektakl teatralny” (j.w.).
Tertio – jako budynek, w którym te powyższe się odbywają.

Miłośnik teatru (w tym pierwszym znaczeniu) raczej najmniej interesuje się teatrem jako budynkiem. Jak świat światem, wiele spektakli doskonale odbywa się bez specjalnych pomieszczeń, sceny, kurtyny i wszystkich tych elementów… A jednak chyba każdy teatromon zna te specjalne uczucie odświętności, którego nie odczuwa się tak mocno w plenerze. Ludzie ubrani bardziej odświętnie niż na codzień. Poszukiwanie swojego miejsca wśród rzędów czerwonych, niewygodnych krzeseł. Trzy dzwonki. Wreszcie kurtyna w górę… A na przerwie półlitrowa woda za 10 zł.

Dlatego właśnie budowle teatralne powinny znaleźć się w zasięgu naszych zainteresowań. Edukację w tym kierunku warto zacząć natychmiast – na wystawie „Poza codziennością. Architektura teatralna Środkowej Europy”, którą możemy oglądać w Arkadach Kubickiego do 28 lipca.

Jest ona efektem współpracy między ośrodkami badawczymi i dokumentacyjnymi pięciu krajów regionu: Polski, Czech, Słowacji, Węgier i Słowenii.  Przedstawia najważniejsze w środkowej Eurpoie zabytki teatralnego budownictwa, najciekawsze pod względem architektonicznym teatry, a także projekty teatrów jeszcze niewybudowanych.

Ekspozycja czynna jest codziennie do godziny 22. Wstęp wolny.

Aleksandra Malinowska jest autorką tekstu.

Materiał opublikowany, gdyż jest własnością StacjaKultura.pl dzięki wsparciu AMSO laptopy poleasingowe warszawa.

Nocny dzwoneczek – Donizetti Gaetano – opis opery

Historia zaczyna się od wesela Dona Annibale Pistacchio – słynnego aptekarza. Mężczyzna żeni się z Serafiną. Niestety Pan młody musi następnego dnia wyjechać do Rzymu. Pozostaje, więc tylko noc poślubna na skonsumowanie swojej żony. Przygląda się temu wszystkiemu kochanek Serafiny – Enrico. Postanawia odbić swoją miłość z rąk Dona i wychodzi z przyjęcia. Po zabawie Don przebiera się w nocne rzeczy i chce iść spełnić swój małżeński obowiązek. Niestety do drzwi apteki ktoś puka. Nieznajomy jest przebrany za dandysa Enrico, który prosi o lek na gorączkę. Don idzie przygotować miksturę, a w tym czasie Enrico gasi świeczkę i przestawia meble.

Czytaj dalej Nocny dzwoneczek – Donizetti Gaetano – opis opery

La Traviata – recenzja

Traf chciał, że pierwszym scenicznym dziełem muzyczno-wokalno-instrumentalnym, które zobaczyłem była: La Traviata. Bilet ten dostałem zupełnie niespodziewanie. Pewnego dnia, tak po prostu, moja mama weszła do pokoju i mi go wręczyła.

La Traviata jest utworem napisanym przez dobrze znanego każdemu – Giuseppe Verdiego, który zasłynął przede wszystkim ze znakomitych oper takich jak: Rigoletto czy Trubadur. Oczywiście jedną z nich jest wyżej wymieniony przeze mnie tytuł, który chcę Wam przybliżyć. La Traviata bowiem już od 155 lat urzeka kolejne pokolenia. Wzruszająca opowieść o nieszczęśliwej miłości Violetty do Alfreda łamie nawet serca czarne jak „smoła”.

Czytaj dalej La Traviata – recenzja

Upiór w operze – recenzja

Upiór w operze jest powieścią napisaną przez Gastona Leroux. W wielkim skrócie opowiada o Eryku (tytułowy Upiór), który jest oszpeconym człowiekiem. Mimo to jest on geniuszem muzyki, doskonałym architektem, zakochanym w Christine Daaé – dziewczynie, której pomaga ujawnić ukryty w niej talent. Christine myśli, że jest on „Aniołem Muzyki” zesłanym z zaświatów przez nieżyjącego już ojca. Jedynie Madame Giry, wie kim jest owy nieznajomy. W pewnym momencie, niebywale arogancka Pani, diva Carlotta postanawia zostawić spektakl, wtedy pojawia się promyk nadziei dla Christiny Daaé – zaczyna śpiewać. Zarządcy teatru są zdumieni, a młoda dziewczyna dostaje swoją szansę i szybko staje się gwiazdą. Wszystko jak w bajce, ale niespodziewanie pojawia się hrabia Raoula de Chagny – dawna miłość Christine. Młodzi nadal czują coś do siebie, a sam Upiór jest zazdrosny o wyżej wymienionego młodzieńca. Niestety, nie mogę zdradzić dalszych losów bohaterów i bardzo się z tego powodu cieszę, gdyż byłoby to bardzo krzywdzące dla tego musicalu. Moim zdaniem każdy powinien to zobaczyć, a dodam, że fabuła na pewno nieraz Was zaskoczy…

Czytaj dalej Upiór w operze – recenzja

Ariodante – GEORG FREDERICH HANDEL

Opera rozpisana na trzy akty. Prapremiera odbyła się 8 stycznia 1735

W akcie pierwszym widzimy Ginewrę, córkę króla Szkocji, wyjawiającą swoje sekrety Dalindzie. Królewna jest przeszczęśliwa, gdyż kocha walecznego Ariodanta. Jest on ulubieńcem króla. Niestety, w Ginewrze zakochany jest książę Polinessto. Książę, aby skutecznie przerwać młodych, uknuł intrygę. Ginewra i jej Ariodant cieszą się swoim szczęściem, a król błogosławi związkowi. Polinesso obiecuje Dalindzie, że da jej radość w zamian za stanięcie za balkonie nocą, w suknie Ginewry. Dziewczyna odrzuca brata Ariodanta i z wielką radością wypełnia słowa Polinessa.

W akcie drugim widzimy Ariodanta, którego spotyka Polinesso. Obydwaj mężczyźni stoją pod oknem Ginewry i Polinesso zapewnia Ariodanta, że księżniczka wyjdzie dla niego w tę noc. Narzeczony Ginewry nie chce w to wierzyć, ale Polinesso odgrywa uczuciową scenę z Dallindą, która zgodnie z jego prośbą ubrała się w suknię Ginewry. Brat Ariodanta ratuje jego przed samobójstwem. Tymczasem Dallinda i Polinesso rozstają się o świcie. Król Szkocji chce ogłosić ślub Ginewry i Ariodanta. Nagle pojawia się brat narzeczonego. Informuje on władcę, że młodzieniec zginął, a winę za to ponosi Ginewra. Dziewczyna zostaje odtrącona od ojca i traci zmysły.

Czytaj dalej Ariodante – GEORG FREDERICH HANDEL

Georg Frederich Handel – Ariadna na Krecie

Ariadna na Krecie
Handel George Friedrich
Opera składająca się z trzech aktów.
Prapremiera odbyła się 26 stycznia 1734

Treść

W Akcie pierwszym dowiadujemy się, że Ateny każdego roku składają Minosowi ofiarę w postaci siedmiu młodzieńców i siedmiu dziewcząt. Mężczyźni i kobiety składani są Minotaurowi, który żywi się nimi. Klątwa zniknie w momencie, kiedy potwór zostanie zabity, a osoba, która go pokonała wyjdzie z labiryntu, w którym znajduje się Minotaur, a następnie zabije wodza Tauriusa. Tezeusz podejmuje to wyzwanie, aby uratować przed pożarciem księżniczkę Ariadnę. Dodatkowo, wśród kobiet złożonych w ofierze, jest również Carlida, darząca uczuciem Tezeusza. O serce dziewczyny walczą jednak dwaj młodzieńcy – Alcest i Taurius. Pierwszy z mężczyzn próbuje uciec z ukochaną, ale Minos zauważa to i łapie ich. Nakazuje parze, aby jako pierwsi weszli do labiryntu. Alcest pragnie bronić swej ukochanej przed Minotaurem. Tezeusz również wchodzi do labiryntu i bierze na siebie pojedynek z Minotaurem. Ariadna płacze, gdyż myśli, że już nie zobaczy ukochanego.

Czytaj dalej Georg Frederich Handel – Ariadna na Krecie